سوره شمس

قسم به آفتاب و تابش آن (هنگام رفعتش).

به خورشید و گسترش نور آن سوگند،

و قسم به ماه آن گاه که در پی آفتاب تابان در آید.

و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،

و قسم به روز هنگامی که جهان را روشن سازد.

و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،

و به شب وقتی که عالم را در پرده سیاهی کشد.

و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،

و قسم به آسمان بلند و آن که این کاخ رفیع را بنا کرد.

و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،

و به زمین و آن که آن را بگسترد.

و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،

و قسم به نفس ناطقه انسان و آن که او را نیکو به حد کمال بیافرید.

و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظّم ساخته،

و به او شر و خیر او را الهام کرد.

سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،

(قسم به این آیات الهی) که هر کس نفس ناطقه خود را از گناه و بدکاری پاک و منزه سازد به یقین (در دو عالم) رستگار خواهد بود.

که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده؛

و هر که او را (به کفر و گناه) پلید گرداند البته (در دو جهان) زیانکار خواهد گشت.

و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است!

طایفه ثمود از غرور و سرکشی (پیغمبر خود صالح را) تکذیب کردند.

قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،

هنگامی که شقی‌ترینشان (قدار بن سالف) بر انگیخته شد (تا ناقه صالح را پی کند).

آنگاه که شقی‌ترین آنها بپاخاست،

و رسول خدا (صالح) به آنها گفت: این ناقه آیت خداست، از خدا بترسید و آن را سیراب گردانید.

و فرستاده الهی [= صالح‌] به آنان گفت: «ناقه خدا [= همان شتری که معجزه الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»

آن قوم رسول را تکذیب و ناقه او را پی کردند، خدا هم آنان را به کیفر (ظلم و) گناهشان هلاک ساخت و شهرشان را با خاک یکسان نمود.

ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد!

و هیچ باک از هلاک آنها نمی‌داشت (یا آنها هیچ از عاقبت بدگناه خود نمی‌ترسیدند).

و او هرگز از فرجام این کار [= مجازات ستمگران‌] بیم ندارد!