سوره فجر

قسم به صبحگاه (هنگامی که خدا جهان را به نور خورشید تابان روشن می‌سازد).

به سپیده دم سوگند،

و قسم به ده شب (اول ذیحجه که بندگان خدا به دعا و ذکر مشغولند).

و به شبهای دهگانه،

قسم به حق جفت (که کلیه موجودات عالم است) و به حقّ فرد (که ذات یکتای خداست).

و به زوج و فرد،

و قسم به شب تار هنگامی که برود.

و به شب، هنگامی که (به سوی روشنایی روز) حرکت می‌کند سوگند (که پروردگارت در کمین ظالمان است)!

آیا در این امور که (قسم به آنها یاد شد) نزد اهل خرد لیاقت سوگند نیست؟

آیا در آنچه گفته شد، سوگند مهمّی برای صاحبان خرد نیست؟!

آیا ندیدی که خدای تو با عاد (قوم هود) چه کرد؟

آیا ندیدی پروردگارت با قوم «عاد» چه کرد؟!

و نیز به اهل شهر ارم (یا قوم ارم) که صاحب قدرت و عظمت بودند چگونه کیفر داد؟

و با آن شهر «اِرَم» باعظمت،

در صورتی که مانند آن شهری (در استحکام و بزرگی و تنعّم) در بلاد عالم ساخته نشده بود.

همان شهری که مانندش در شهرها آفریده نشده بود!

و نیز به قوم ثمود که در دل آن وادی سنگ را شکافته و کاخها بر خود از سنگ می‌ساختند چه کیفر سخت داد؟

و قوم «ثمود» که صخره‌های عظیم را از (کنار) درّه می‌بریدند (و از آن خانه و کاخ می‌ساختند)!

و نیز فرعون (و فرعونیان) را که صاحب قدرت و سپاه بسیار بود (چگونه به دریای هلاک غرق نمود).

و فرعونی که قدرتمند و شکنجه‌گر بود،

آنان که در روی زمین ظلم و طغیان کردند.

همان اقوامی که در شهرها طغیان کردند،

و بسیار فساد و فتنه انگیختند.

و فساد فراوان در آنها به بار آوردند؛

تا آنکه خدای تو بر آنها تازیانه عذاب پی در پی فرستاد.

به همین سبب خداوند تازیانه عذاب را بر آنان فرو ریخت!

خدای تو البته در کمینگاه (ستمکاران) است.

به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است!

اما انسان (کم ظرف ضعیف بی صبر) چون خدا او را برای آزمایش و امتحان کرامت و نعمتی بخشد در آن حال (مغرور ناز و نعمت شود و) گوید: خدا مرا عزیز و گرامی داشت.

امّا انسان هنگامی که پروردگارش او را برای آزمایش، اکرام می‌کند و نعمت می‌بخشد (مغرور می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است!»

و چون او را باز برای آزمودن تنگ روزی کند (دلتنگ و غمین شود و) گوید: خدا مرا خوار گردانید.

و امّا هنگامی که برای امتحان، روزیش را بر او تنگ می‌گیرد (مأیوس می‌شود و) می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است!»

چنین نیست بلکه (به گناه بخل و طمع خوار شوید چون) هرگز یتیم نوازی نکنید.

چنان نیست که شما می‌پندارید؛ شما یتیمان را گرامی نمی‌دارید،

و فقیر را بر سفره طعام خود به میل و رغبت ننشانید.

و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمی‌کنید،

و مال ارث را به تمامی می‌خورید (و مراعات حق وارثان ضعیف مانند زنان و دختران و صغیران را نمی‌کنید).

و میراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع کرده می‌خورید،

و سخت فریفته و مایل به مال دنیا می‌باشید (و به ثواب آخرت هیچ نمی‌پردازید).

و مال و ثروت را بسیار دوست دارید (و بخاطر آن گناهان زیادی مرتکب می‌شوید)!

چنین نیستت (که دنیا طلبان پندارند روز قیامتی نیست) روزی کهه (از زلزله پی در پی) زمین به کلی خرد و متلاشی شود.

چنان نیست که آنها می‌پندارند! در آن هنگام که زمین سخت در هم کوبیده شود،

و (آن هنگام امر) خدا و فرشتگان صف در صف به عرصه محشر آیند.

و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند،

و آن روز جهنم را (پدید) بیاورند، همان روز آدمی متذکر کار خود گردد، و آن تذکر چه سود به حال او بخشد؟

و در آن روز جهنم را حاضر می‌کنند؛ (آری) در آن روز انسان متذکّر می‌شود؛ امّا این تذکّر چه سودی برای او دارد؟!

(با حسرت و ندامت) گوید: ای کاش برای زندگانی ابدی امروزم کار خیری انجام می‌دادم.

می‌گوید: «ای کاش برای (این) زندگیم چیزی از پیش فرستاده بودم!»

و آن روز به مانند عذاب خدا هیچ کس عذاب نکند.

در آن روز هیچ کس همانند او [= خدا] عذاب نمی‌کند،

و به مانند به بند هلاک کشیدن او هیچ کس به بند نکشد.

و هیچ کس همچون او کسی را به بند نمی‌کشد!

(آن هنگام به اهل ایمان خطاب لطف رسد که) ای نفس (قدسی) مطمئن و دل آرام.

تو ای روح آرام‌یافته!

به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود به (نعمتهای ابدی) او و او راضی از توست.

به سوی پروردگارت بازگرد در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است،

باز آی و در صف بندگان خاص من در آی.

پس در سلک بندگانم درآی،

و در بهشت من داخل شو.

و در بهشتم وارد شو!