سوره غاشیه

(ای رسول ما) آیا خبر هولناک قیامت و بلیّه عالم گیر محشر بر تو حکایت شده است؟

آیا داستان غاشیه [= روز قیامت که حوادث وحشتناکش همه را می‌پوشاند] به تو رسیده است؟!

که آن روز رخسار گروهی (کافر و متکبر) ترسناک و ذلیل باشد.

چهره‌هایی در آن روز خاشع و ذلّت‌بارند،

و همه کارشان رنج و مشقّت است.

آنها که پیوسته عمل کرده و خسته شده‌اند (و نتیجه‌ای عایدشان نشده است)،

به آتش فروزان دوزخ در آیند.

و در آتش سوزان وارد می‌گردند؛

از چشمه آب گرم جهنم آبشان نوشانند.

از چشمه‌ای بسیار داغ به آنان می‌نوشانند؛

طعامی غیر ضریع دوزخ (که علفی بد طعم و بوست) غذای آنها نیست.

غذائی جز از ضَریع [= خار خشک تلخ و بدبو] ندارند؛

که آن طعام (هر چه خورند) نه فربه‌شان کند و نه سیرشان گرداند.

غذایی که نه آنها را فربه می‌کند و نه از گرسنگی می‌رهاند!

جمعی دیگر رخسارشان شادمان و خندان است.

چهره‌هایی در آن روز شاداب و باطراوتند،

از سعی و کوشش خود (در طاعت خدا) خشنودند.

و از سعی و تلاش خود خشنودند،

در بهشت بلند مرتبت مقام عالی یافته‌اند.

در بهشتی عالی جای دارند،

و در آنجا هیچ سخن زشت و بیهوده نشنوند.

که در آن هیچ سخن لغو و بیهوده‌ای نمی‌شنوند!

در آن بهشت چشمه‌ها (ی آب زلال و گوارا) جاری است.

در آن چشمه‌ای جاری است،

و هم آنجا تختهای عالی و کرسیهای بلند پایه نهاده‌اند.

در آن تختهای زیبای بلندی است،

و قدحهای بزرگ (بهترین شراب) گذاشته‌اند.

و قدحهایی (که در کنار این چشمه) نهاده،

و مسند و بالشهای لطیف مرتب داشته‌اند.

و بالشها و پشتیهای صف‌داده شده،

و فرشهای عالی گرانبها گسترده‌اند.

و فرشهای فاخر گسترده!

آیا مردم در خلقت شتر نمی‌نگرند که چگونه (به انواع حکمت و منفعت برای بشر) خلق شده است؟

آیا آنان به شتر نمی‌نگرند که چگونه آفریده شده است؟!

و در خلقت کاخ بلند آسمان فکر نمی‌کنند که چگونه آن را بر افراشته‌اند؟

و به آسمان نگاه نمی‌کنند که چگونه برافراشته شده؟!

و کوهها را نمی‌بینند که چگونه بر زمین کوبیده‌اند؟

و به کوه‌ها که چگونه در جای خود نصب گردیده!

و به زمین نظر نمی‌کنند که چگونه گسترده‌اند؟

و به زمین که چگونه گسترده و هموار گشته است؟!

پس خلق را (به حکمتهای الهی) متذکر ساز که وظیفه پیغمبری تو غیر از این نیست.

پس تذکّر ده که تو فقط تذکّر دهنده‌ای!

تو مسلط و توانا بر (تبدیل کفر و ایمان) آنها نیستی.

تو سلطه‌گر بر آنان نیستی که (بر ایمان) مجبورشان کنی،

جز آنکه هر کس (پس از تذکر) روی از حق بگرداند و کافر شود.

مگر کسی که پشت کند و کافر شود،

او را خدا به عذابی بزرگ (در دوزخ) معذب کند.

که خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات می‌کند!

البته باز گشت آنها به سوی ماست.

به یقین بازگشت (همه) آنان به سوی ماست،

آن گاه حسابشان بر ما خواهد بود.

و مسلّماً حسابشان (نیز) با ماست!