سوره نازعات

قسم به فرشتگانی که (جان کافران را) به سختی بگیرند.

سوگند به فرشتگانی که (جان مجرمان را بشدّت از بدنهایشان) برمی‌کشند،

قسم به فرشتگانی که (جان اهل ایمان را) به آسایش و نشاط ببرند.

و فرشتگانی که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا می‌سازند،

و قسم به فرشتگانی که با کمال سرعت (فرمان حق را) انجام دهند.

و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای فرمان الهی) با سرعت حرکت می‌کنند،

قسم به فرشتگانی که (درنظم عالم) بر هم سبقت گیرند.

و سپس بر یکدیگر سبقت می‌گیرند،

قسم به فرشتگانی که (به فرمان حق) به تدبیر نظام خلق می‌کوشند (که قیامتی و حشری خواهد آمد).

و آنها که امور را تدبیر می‌کنند!

روزی که آن لرزاننده (یعنی نفخه صور الهی، جهان را) بلرزاند.

آن روز که زلزله‌های وحشتناک همه چیز را به لرزه درمی‌آورد،

و لرزاننده دیگر (یعنی نفخه صور دیگر) از پی آن در آید.

و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ می‌دهد،

در آن روز سخت دلهای برخی مضطرب و هراسان شود.

دلهایی در آن روز سخت مضطرب است،

که (از ترس) چشمها به زیر افکنند.

و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است!

(مردم غافل دنیا) گویند: آیا ما پس از مرگ باز زندگانی دیگری خواهیم یافت؟

(ولی امروز) می‌گویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمی‌گردیم؟!

چگونه چون مردیم و استخوان ما پوسید زنده خواهیم شد؟

آیا هنگامی که استخوانهای پوسیده‌ای شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!»

و گویند: در این صورت که دیگر بار زنده شویم بسی زیانکار خواهیم بود.

می‌گویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»

جز یک صدای مهیب (که در صور اسرافیل کنند) نشنوند.

ولی (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است!

و ناگاه همه از خاک بر شوند و به صحرای قیامت رهسپار گردند.

ناگهان همگی بر عرصه زمین ظاهر می‌گردند!

آیا خبر موسی عمران به تو رسیده؟

آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!

آن گاه که خدایش او را در وادی مقدس طوی (قرب طور) ندا کرد.

در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس «طوی» ندا داد (و گفت):

که به سوی فرعون برو که او سخت به راه طغیان رفته است.

به سوی فرعون برو که طغیان کرده است!

پس بگو: میل داری که (از پلیدی خود پرستی و شرک) پاک و پاکیزه شوی؟

و به او بگو: «آیا می‌خواهی پاکیزه شوی؟!

و تو را به راه خدا هدایت کنم تا بترسی (و به درگاه عظمت و قدرت او خاشع و فروتن شوی).

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسی (و گناه نکنی)؟!»

پس آن آیت و معجزه بزرگتر را به او نمود.

سپس موسی بزرگترین معجزه را به او نشان داد!

فرعون تکذیب و نافرمانی کرد.

امّا او تکذیب و عصیان کرد!

از آن پس (که معجزه موسی دید) باز روی از حق بگردانید و (برای دفع موسی) به جهد و کوشش برخاست.

سپس پشت کرد و پیوسته (برای محو آیین حق) تلاش نمود!

پس (با رجال بزرگ دربار خود) انجمن کرد و ندا داد.

و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود،

و گفت: منم خدای بزرگ شما.

و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»

خدا هم او را به عقاب دنیا و آخرت گرفتار کرد.

از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت!

تا به هلاکت او اهل ترس از خدا عبرت گیرند.

در این عبرتی است برای کسی که (از خدا) بترسد!

آیا بنای شما آدمیان استوارتر است یا بنای آسمان بلند که خدا آفرید؟

آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکل‌تر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟!

که سقفی بس بلند و محکم بنیان در کمال زیبایی استوار ساخت.

سقف آن را برافراشت و آن را منظّم ساخت،

و شامش را تیره و روزش را روشن گردانید.

و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود!

و زمین را پس از آن بگسترانید.

و زمین را بعد از آن گسترش داد،

و از آن آب و گیاه پدید آورد.

و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد،

و کوهها را بر روی آن استوار ساخت.

و کوه‌ها را ثابت و محکم نمود!

تا (از آن آب و گیاه که از بیابان و کوه بر انگیزد) قوت شما و چهارپایانتان بر آید.

همه اینها برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است!

پس چون آن واقعه بزرگ (و حادثه عظیم قیامت) پدید آید.

هنگامی که آن حادثه بزرگ رخ دهد،

در آن روز آدمی هر چه کرده به یاد آرد.

در آن روز انسان به یاد کوششهایش می‌افتد،

و دوزخ برای بینندگان آشکار شود.

و جهنّم برای هر بیننده‌ای آشکار می‌گردد،

پس هر کس (از حکم شرع خدا) سرکش و طاغی شد.

امّا آن کسی که طغیان کرده،

و زندگی دنیا را برگزید.

و زندگی دنیا را مقدّم داشته،

دوزخ جایگاه اوست.

مسلّماً دوزخ جایگاه اوست!

و هر کس از حضور در پیشگاه عزّ ربوبیت بترسید و از هوای نفس دوری جست.

و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوی بازدارد،

همانا بهشت منزلگاه اوست.

قطعاً بهشت جایگاه اوست!

از تو سؤال کنند که قیامت کی بر پا شود؟

و از تو درباره قیامت می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟!

تو را چه کار است دیگر که از آن به یاد آری؟ (بسیار یاد آور شدی و منکران از تو نپذیرفتند).

تو را با یادآوری این سخن چه کار؟!

کار آن ساعت به خدای تو منتهی شود.

نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)!

تو را جز این نباشد که اهل ایمان را هر کس از یاد آن روز هراسان می‌شود به اهوال آن روز آگاه سازی.

کار تو فقط بیم‌دادن کسانی است که از آن می‌ترسند!

چون آن روز را مردم ببینند گویی همه عمر دنیا شامگاهی یا چاشتگاهی بیش نبوده است.

آنها در آن روز که قیام قیامت را می‌بینند چنین احساس می‌کنند که گویی توقّفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهی یا صبح آن بیشتر نبوده است!