سوره عادیات

قسم به اسبانی که (سواران اسلام در جهاد با کفار تاختند تا جایی که) نفسشان به شماره افتاد.

سوگند به اسبان دونده (مجاهدان) در حالی که نفس‌زنان به پیش می‌رفتند،

و در تاختن از سم خود بر سنگ آتش افروختند.

و سوگند به افروزندگان جرقه آتش (در برخورد سمهایشان با سنگهای بیابان)،

و (بر دشمن شبیخون زدند تا) صبحگاه (آنها را) به غارت گرفتند.

و سوگند به هجوم آوران سپیده دم‌

و گرد و غبار از دیار کفار بر انگیختند.

که گرد و غبار به هر سو پراکندند،

و سپاه دشمن را همه در میان گرفتند.

و (ناگهان) در میان دشمن ظاهر شدند،

(قسم به اسبان این مجاهدان دین خدا) که انسان نسبت به پروردگارش کافر نعمت و ناسپاس است.

که انسان در برابر نعمتهای پروردگارش بسیار ناسپاس و بخیل است؛

و (خدا و یا) خود او بر این ناسپاسی محققا گواه است.

و او خود (نیز) بر این معنی گواه است!

و هم او بر حب مال دنیا سخت فریفته و بخیل است.

و او علاقه شدید به مال دارد!

آیا آدمی نمی‌داند که روزی آنچه (از مردگان) در دل قبرهاست همه بیرون ریخته می‌شود؟

آیا نمی‌داند در آن روز که تمام کسانی که در قبرها هستند برانگیخته می‌شوند،

و آنچه در دلها پنهان است همه را پدیدار سازند؟

و آنچه در درون سینه‌هاست آشکار می‌گردد،

محققا آن روز پروردگارشان (نیک و بد کردار) آنها کاملا آگاه است.

در آن روز پروردگارشان از آنها کاملاً باخبر است!