بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ
◇
هنگامی که آن واقعه بزرگ (قیامت) واقع می‌گردد.
هنگامی که واقعه عظیم (قیامت) واقع شود،
لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ
◇
که در وقوعش هیچ کذب و جای هیچ شک و ریب نیست.
هیچ کس نمی‌تواند آن را انکار کند!
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
◇
آن روز (قومی را به دوزخ) خوار و ذلیل کند و (طایفه‌ای را به جنّت) سربلند و رفیع گرداند.
(این واقعه) گروهی را پایین می‌آورد و گروهی را بالا می‌برد!
إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّا
◇
آن‌گاه که زمین شدید به حرکت و لرزه در آید.
در آن هنگام که زمین بشدّت به لرزه درمی‌آید،
وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّا
◇
و کوههای سخت متلاشی شوند.
و کوه‌ها در هم کوبیده می‌شود،
فَكَانَتْ هَبَآءً مُّنۢبَثًّا
◇
و مانند ذرّات گرد در هوا پراکنده گردند.
و بصورت غبار پراکنده درمی‌آید،
وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًا ثَلَٰثَةً
◇
و شما خلایق بر سه دسته مختلف شوید.
و شما سه گروه خواهید بود!
فَأَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ
◇
گروهی راستان، اصحاب یمین باشند که چقدر حالشان (در بهشت ابد) نیکوست!
(نخست) سعادتمندان و خجستگان (هستند)؛ چه سعادتمندان و خجستگانی!
وَأَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ
◇
و گروهی ناراستان، اصحاب شومی و شقاوتند که چقدر روزگارشان (در دوزخ) سخت است.
گروه دیگر شقاوتمندان و شومانند، چه شقاوتمندان و شومانی!
وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ
◇
و (طایفه سوم) آنان که (مشتاقانه در ایمان) بر همه پیشی گرفتند و (در اطاعت خدا و رسول) مقام تقدم یافتند.
و (سومین گروه) پیشگامان پیشگامند،
أُو۟لَٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ
◇
آنان به حقیقت مقربان درگاهند.
آنها مقرّبانند!
فِى جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ
◇
آنان در بهشت پرنعمت جاودانی متنعّمند.
در باغهای پرنعمت بهشت (جای دارند)!
ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ
◇
آنها جمعی بسیار از امم پیشینیان هستند.
گروه زیادی (از آنها) از امّتهای نخستینند،
وَقَلِيلٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ
◇
و عدّه قلیلی از متأخّران (یا بسیاری از مقدّمان امّت محمّد ص و قلیلی از مردم آخر زمان این امّت باشند).
و اندکی از امّت آخرین!
عَلَىٰ سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ
◇
آنان بر سریرهای زربفت مرصّع به انواع جواهر تکیه زنند.
آنها [= مقرّبان] بر تختهایی که صف‌کشیده و به هم پیوسته است قراردارند،
مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَٰبِلِينَ
◇
همه (شادان) با یاران و دوستان رو به روی یکدیگر بر آن سریرهای عزّت می‌نشینند.
در حالی که بر آن تکیه زده و رو به روی یکدیگرند!
يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ
◇
و پسرانی زیبا که حسن و جوانیشان همیشگی و ابدی است گرد آنها به خدمت می‌گردند.
نوجوانانی جاودان (در شکوه و طراوت) پیوسته گرداگرد آنان می‌گردند،
بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ
◇
با کوزه‌ها (ی بلورین) و مشربه‌ها (ی زرّین) و جامهای پر از شراب ناب.
با قدحها و کوزه‌ها و جامهایی از نهرهای جاری بهشتی (و شراب طهور)!
لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ
◇
نه هرگز از آنها (هر چه نوشند) دردسری یابند و نه مستی عقل و رنج خمار کشند.
امّا شرابی که از آن درد سر نمی‌گیرند و نه مست می‌شوند!
وَفَٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ
◇
و میوه خوش از هر چه برگزینند،
و میوه‌هایی از هر نوع که انتخاب کنند،
وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ
◇
و گوشت مرغان و هر غذا که مایل باشند،
و گوشت پرنده از هر نوع که مایل باشند!
وَحُورٌ عِينٌ
◇
و زنان سیه چشم زیبا صورت،
و همسرانی از حور العین دارند،
كَأَمْثَٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ
◇
که (در بهاء و لطافت) چون درّ و لؤلؤ مکنونند (بر آنها مهیّاست).
همچون مروارید در صدف پنهان!
جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ
◇
(این نعمتهای الهی) پاداش اعمال نیک آن بهشتیان است.
اینها پاداشی است در برابر اعمالی که انجام می‌دادند!
لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا
◇
نه آنجا هیچ حرفی لغو و بیهوده شنوند و نه به یکدیگر گناهی بربندند.
در آن (باغهای بهشتی) نه لغو و بیهوده‌ای می‌شنوند نه سخنان گناه آلود؛
إِلَّا قِيلًا سَلَٰمًا سَلَٰمًا
◇
هیچ جز سلام و تحیّت و احترام هم نگویند و نشنوند.
تنها چیزی که می‌شنوند «سلام» است «سلام»!
وَأَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلْيَمِينِ
◇
و اصحاب یمین هم چه خوش روزگارند!
و اصحاب یمین و خجستگان، چه اصحاب یمین و خجستگانی!
فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ
◇
در سایه درختان سدر پرمیوه بی‌خار.
آنها در سایه درختان «سِدر» بی‌خار قرار دارند،
وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ
◇
و درختان پربرگ سایه‌دار.
و در سایه درخت «طلح» پربرگ [= درختی خوشرنگ و خوشبو]،
وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ
◇
و در سایه بلند درختان.
و سایه کشیده و گسترده،
وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ
◇
و در طرف نهر آبهای روان زلال.
و در کنار آبشارها،
وَفَٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ
◇
و میوه‌های بسیار.
و میوه‌های فراوان،
لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ
◇
که هیچ وقت منقطع نشود و هیچ کس بهشتیان را از آن میوه‌ها منع نکند.
که هرگز قطع و ممنوع نمی‌شود،
وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ
◇
و فرشهای پربها (یا فراش و زنان زیبا).
و همسرانی بلندمرتبه!
إِنَّآ أَنشَأْنَٰهُنَّ إِنشَآءً
◇
که آنها را ما در کمال حسن و زیبایی بیافریده‌ایم.
ما آنها را آفرینش نوینی بخشیدیم،
فَجَعَلْنَٰهُنَّ أَبْكَارًا
◇
و همیشه آن زنان را با کره گردانیده‌ایم.
و همه را دوشیزه قرار دادیم،
عُرُبًا أَتْرَابًا
◇
و شوهر دوست و با غنج و ناز و جوان و همسالان دلنواز.
زنانی که تنها به همسرشان عشق می‌ورزند و خوش زبان و فصیح و هم سن و سالند!
لِّأَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ
◇
این نعمتهای بهشتی مخصوص اصحاب یمین است.
اینها همه برای اصحاب یمین است،
ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ
◇
که جمعی از پیشینیان،
که گروهی از امّتهای نخستینند،
وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ
◇
و جمعی از امت رسول آخر زمان هستند.
و گروهی از امّتهای آخرین!
وَأَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَٰبُ ٱلشِّمَالِ
◇
و اما اصحاب شومی و شقاوت (که نامه عملشان به دست چپ است) چقدر روزگارشان سخت است!
و اصحاب شمال، چه اصحاب شمالی (که نامه اعمالشان به نشانه جرمشان به دست چپ آنها داده می‌شود)!
فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ
◇
آنها در عذاب باد سموم و آب گرم باشند.
آنها در میان بادهای کشنده و آب سوزان قرار دارند،
وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ
◇
و سایه‌ای از دود آتش دوزخ.
و در سایه دودهای متراکم و آتشزا!
لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ
◇
که نه هرگز سرد شود و نه خوش نسیم گردد.
سایه‌ای که نه خنک است و نه آرامبخش!
إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ
◇
این عذاب آنها را بدین سبب است که از این پیش به ناز و نعمت پرداختند.
آنها پیش از این (در عالم دنیا) مست و مغرور نعمت بودند،
وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ
◇
و بر گناه بزرگ (شرک و عناد) لجاجت و اصرار داشتند.
و بر گناهان بزرگ اصرار می‌ورزیدند،
وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ
◇
و دایم می‌گفتند: آیا ما چون مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز هم ما زنده می‌شویم؟
و می‌گفتند: «هنگامی که ما مُردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا برانگیخته خواهیم شد؟!
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ
◇
و آیا پدران گذشته ما زنده خواهند شد؟
یا نیاکان نخستین ما (برانگیخته می‌شوند)؟!»
قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ
◇
بگو: البته تمام خلق اولین و آخرین،
بگو: «اوّلین و آخرین،
لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ
◇
همه در وعده گاه روز معیّن محشر گرد آورده می‌شوند.
همگی در موعد روز معیّنی گردآوری می‌شوند،
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ
◇
آن گاه شما ای گمراهان منکر (قیامت).
سپس شما ای گمراهان تکذیب‌کننده!
لَـَٔاكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ
◇
از درخت زقّوم تلخ دوزخ البته خواهید خورد.
قطعاً از درخت زقّوم می‌خورید،
فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ
◇
تا آنکه شکم را از آن پر می‌سازید.
و شکمها را از آن پر می‌کنید،
فَشَٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ
◇
آن‌گاه همه از آب گرم جهنم بر روی آن می‌آشامند.
و روی آن از آب سوزان می‌نوشید،
فَشَٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ
◇
بدان‌سان از عطش، آن آب را می‌نوشید که شتران تشنه آب می‌آشامند.
و همچون شتران مبتلا به بیماری عطش، از آن می‌آشامید!
هَٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ
◇
این است طعام و شراب کافران در روز جزا.
این است وسیله پذیرایی از آنها در قیامت!
نَحْنُ خَلَقْنَٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ
◇
ما شما را بیافریدیم پس چرا تصدیق نمی‌کنید؟
» ما شما را آفریدیم؛ پس چرا (آفرینش مجدّد را) تصدیق نمی‌کنید؟!
أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ
◇
آیا ندیدید (و به حقیقت در نیافتید) که نخست شما نطفه‌ای (بی‌قدر و قابلیّت) بودید؟
آیا از نطفه‌ای که در رحم می‌ریزید آگاهید؟!
ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَٰلِقُونَ
◇
آیا شما خود آن نطفه را (به صورت فرزند انسان) می‌آفرینید یا ما آفریننده‌ایم؟
آیا شما آن را (در دوران جنینی) آفرینش (پی در پی) می‌دهید یا ما آفریدگاریم؟!
نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ
◇
ما مرگ را بر همه شما مقدّر ساختیم و هیچ کس بر قدرت ما سبق نتواند برد.
ما در میان شما مرگ را مقدّر ساختیم؛ و هرگز کسی بر ما پیشی نمی‌گیرد!
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ
◇
در اینکه شما را فانی کرده و خلقی دیگر مثل شما بیافرینیم و شما را به صورتی (در جهانی دیگر) که اکنون از آن بی‌خبرید برانگیزیم.
تا گروهی را به جای گروه دیگری بیاوریم و شما را در جهانی که نمی‌دانید آفرینش تازه‌ای بخشیم!
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ
◇
و بی‌شک شما از نشأه اوّل خود آگاه شدید (که از عدم به وجودتان آوردیم) پس چرا متذکر (عالم آخرت) نمی‌شوید؟
شما عالم نخستین را دانستید؛ چگونه متذکّر نمی‌شوید (که جهانی بعد از آن است)؟!
أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ
◇
آیا دیدید تخمی را که در زمین می‌کارید؟
آیا هیچ درباره آنچه کشت می‌کنید اندیشیده‌اید؟!
ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ
◇
آیا شما آن تخم را می‌رویانید یا ما رویاننده‌ایم؟
آیا شما آن را می‌رویانید یا ما می‌رویانیم؟!
لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَٰهُ حُطَٰمًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ
◇
اگر ما بخواهیم کشت و زرع شما را خشک و تباه می‌سازیم تا با حسرت و ندامت به سخنان بیهوده پردازید.
هرگاه بخواهیم آن را مبدّل به کاه در هم کوبیده می‌کنیم که تعجّب کنید!
إِنَّا لَمُغْرَمُونَ
◇
(و گویید) که ما سخت در زیان و غرامت افتادیم.
(بگونه‌ای که بگویید:) براستی ما زیان کرده‌ایم،
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ
◇
بلکه به کلی محروم گردیدیم.
بلکه ما بکلّی محرومیم!
أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ
◇
آیا آبی را که شما می‌نوشید متوجهید؟
آیا به آبی که می‌نوشید اندیشیده‌اید؟!
ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ
◇
آیا شما آن آب را از ابر فرو ریختید یا ما نازل ساختیم؟
آیا شما آن را از ابر نازل کرده‌اید یا ما نازل می‌کنیم؟!
لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَٰهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ
◇
اگر می‌خواستیم آن آب را شور و تلخ می‌گردانیدیم، پس چرا شکرگزاری نمی‌کنید؟!
هرگاه بخواهیم، این آب گوارا را تلخ و شور قرار می‌دهیم؛ پس چرا شکر نمی‌کنید؟!
أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ
◇
آیا آتشی که روشن می‌کنید می‌نگرید؟
آیا درباره آتشی که می‌افروزید فکر کرده‌اید؟!
ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ
◇
آیا شما درخت آن را آفریدید یا ما آفریدیم؟
آیا شما درخت آن را آفریده‌اید یا ما آفریده‌ایم؟!
نَحْنُ جَعَلْنَٰهَا تَذْكِرَةً وَمَتَٰعًا لِّلْمُقْوِينَ
◇
ما آن را مایه پند و عبرت و توشه مسافران (کوه و بیابان عالم) گردانیدیم.
ما آن را وسیله یادآوری (برای همگان) و وسیله زندگی برای مسافران قرار داده‌ایم!
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ
◇
پس (ای رسول) به نام بزرگ خدای خود تسبیح گو.
حال که چنین است به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن (و او را پاک و منزّه بشمار)!
فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ
◇
سوگند به مواقع نزول ستارگان (یا آیات کریمه قرآن).
سوگند به جایگاه ستارگان (و محل طلوع و غروب آنها)!
وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ
◇
و این سوگند اگر بدانید بسی سوگند بزرگی است.
و این سوگندی است بسیار بزرگ، اگر بدانید!
إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ
◇
که این قرآن کتابی بسیار بزرگوار و سودمند و گرامی است.
که آن، قرآن کریمی است،
فِى كِتَٰبٍ مَّكْنُونٍ
◇
که در لوح محفوظ سرّ حق مقام دارد.
که در کتاب محفوظی جای دارد،
لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ
◇
که جز دست پاکان (و فهم خاصّان) بدان نرسد.
و جز پاکان نمی‌توانند به آن دست زنند [= دست یابند].
تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ
◇
تنزیلی از پروردگار عالم است.
آن از سوی پروردگار عالمیان نازل شده؛
أَفَبِهَٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ
◇
آیا با این سخن (آسمانی) باز انکار و نفاق می‌ورزید؟
آیا این سخن را [= این قرآن را با اوصافی که گفته شد] سست و کوچک می‌شمرید،
وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ
◇
و بهره خود را تکذیب آن قرار می‌دهید؟
و به جای شکر روزیهایی که به شما داده شده آن را تکذیب می‌کنید؟!
فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ
◇
پس چرا هنگامی که جان کسی به گلو رسد.
پس چرا هنگامی که جان به گلوگاه می‌رسد (توانایی بازگرداندن آن را ندارید)؟!
وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ
◇
و شما وقت مرگ (بر بالین آن مرده حاضرید و او را) می‌نگرید.
و شما در این حال نظاره می‌کنید (و کاری از دستتان ساخته نیست)؛
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ
◇
و ما به او از شما نزدیکتریم لیکن شما بصیرت ندارید.
و ما از شما به او نزدیکتریم ولی نمی‌بینید!
فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ
◇
پس چرا اگر حیات به دست شما و طبیعت است و شما را آفریننده‌ای نیست.
اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمی‌شوید،
تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ
◇
روح را دوباره به بدن مرده باز نمی‌گردانید اگر راست می‌گویید؟
پس آن (روح) را بازگردانید اگر راست می‌گویید!
فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ
◇
پس (بدانید آن که بمیرد) اگر از مقربان درگاه خداست.
پس اگر او از مقرّبان باشد،
فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ
◇
آنجا در آسایش و نعمت و بهشت ابدی است.
در رَوح و ریحان و بهشت پرنعمت است!
وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ
◇
و اگر از اصحاب یمین است.
امّا اگر از اصحاب یمین باشد،
فَسَلَٰمٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَٰبِ ٱلْيَمِينِ
◇
پس (وی را بشارت دهید که) تو را (از هر رنج و درد و الم) ایمنی و سلامت است.
(به او گفته می‌شود:) سلام بر تو از سوی دوستانت که از اصحاب یمینند!
وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ
◇
و اما اگر از منکران و گمراهان است.
امّا اگر او از تکذیب‌کنندگان گمراه باشد،
فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ
◇
نصیبش حمیم جهنم است.
با آب جوشان دوزخ از او پذیرایی می‌شوید!
وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ
◇
و جایگاهش آتش دوزخ است.
و سرنوشت او ورود در آتش جهنّم است،
إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ
◇
این (وعد و وعید) البته یقین و حق و حقیقت است.
این مطلب حقّ و یقین است!
فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ
◇
پس به نام بزرگ خدای خود تسبیح گوی.
پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن (و او را منزّه بشمار)!
