سوره همزه

وای بر هر عیبجوی هرزه زبان.

وای بر هر عیبجوی مسخره‌کننده‌ای!

همان کسی که مالی جمع کرده و دایم به حساب و شماره‌اش سر گرم است.

همان کس که مال فراوانی جمع‌آوری و شماره کرده (بی‌آنکه مشروع و نامشروع آن را حساب کند)!

پندارد که مال و دارایی دنیایش عمر ابدش خواهد بخشید.

او گمان می‌کند که اموالش او را جاودانه می‌سازد!

چنین نیست، بلکه محققا به آتش در هم شکننده دوزخ در افتد.

چنین نیست که می‌پندارد؛ بزودی در «حُطَمه» [= آتشی خردکننده‌] پرتاب می‌شود!

آتشی که چگونه تصور سختی آن توانی کرد؟

و تو چه می‌دانی «حُطمه» چیست؟!

آن آتش را (خشم) خدا افروخته.

آتش برافروخته الهی است،

شراره آن بر دلها (ی نا پاک پر از حرص دنیای کافران) شعله‌ور است.

آتشی که از دلها سرمی‌زند!

آتشی که بر آنها از هر سو سخت احاطه کرده و راه گریزی ندارند.

این آتش بر آنها فروبسته شده،

و مانند ستونهای بلند زبانه کشیده است.

در ستونهای کشیده و طولانی!