آقای ایرانی بیمه آمریکا از زبان خودش/ مهدی فخارزاده در سال ۵۱ جزو ۱۰ مرد سرشناس آمریکا بود
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در پاییز ۱۳۵۱ مجله «جوانان امروز» شروع به انتشار سلسله گزارشهایی با عنوان «ایرانیان موفق» کرد. در این گزارشها دکتر پرویز زاویه خبرنگار وقت مجله در آمریکا به سراغ ایرانیان موفق در آمریکا میرفت و سرگذشت زندگی حرفهای آنان را از زبان خودشان به قلم میآورد. هدف اصلی مجله از تهیه این سلسله گزارشها این بود که به خوانندگان خود «جوانانی را معرفی کند که با دست خالی به آن سوی مرزها رفتهاند و با تلاشی چشمگیر و حیرتانگیز موفق شدهاند خودشان را اندکاندک بالا بکشند و به مقامی برسند که آمریکاییان به دیده احترام به آنان بنگرند.» دومین فرد موفقی که در آن دوران که زاویه به سراغش رفت «مهدی فخارزاده» بود که در آن برهه جزو ده مرد سرشناس آمریکا به شمار میرفت و «آقای بیمه آمریکا» لقب گرفته بود. گزارش او از زندگی فخارزاده در تاریخ ۲۹ آبان ۱۳۵۱ در «جوانان امروز» منتشر شد.
زاویه درباره چگونگی دستیابی به فخارزاده نوشت:
«برای یافتن دومین چهره موفق ایرانی در آمریکا، با مشکلی مواجه نشدم. حقیقت را بخواهید هنوز به این فکر میکردم که با کدام ایرانی سرشناس و موفق مصاحبه کنم و شرح زندگیاش را برای جوانان ایرانی تهیه نمایم که نشریه ماهانه کمپانی بزرگ متروپولیتن که مسلما شما هم نام آن را شنیدهاید، به دستم رسید. پشت جلد این نشریه تصویر بزرگی از یک ایرانی به چشم میخورد. روی عکس تیتر زده شده بود: مهدی فخارزاده، یک چهره آشنای آمریکا و آمریکاییان از ایران... مرد بزرگ متروپولیتن! بلافاصله تلفنی با متروپولیتن و سپس فخارزاده تماس گرفتم و از او خواستم که برای دیدار و گفتوگو به من وقت ملاقات بدهد. فخارزاده با صدایی محکم و شیرین روز بعد، وقت ناهارش را به من داد. فرصتی که دست داده بود به من این اجازه را داد که پیش از دیدن فخارزاده کمی درباره او با دیگران گفتوگو کنم و تحقیق مختصری انجام بدهم. در این تحقیقات بود که دریافتم مهدی فخارزاده چهرهای است بسیار موفق و قابل احترام که در حال حاضر مرد برتر کمپانی متروپولیتن میباشد. برای اینکه به اهمیت این نکته واقف بشوید باید برای شما این مسئله را روشن کنم که در حال حاضر همه آمریکاییان بیمه هستند. انواع و اقسام بیمهها مانند بیمه عمر، بیمه حوادث، بیمه آتشسوزی، و... آنقدر در آمریکا رواج دارد که من گاهی تصور میکنم آمریکا بدون بیمه از پای درخواهد آمد! در چنین موقعیتی فخارزاده این ایرانی هوشیار توانسته است آقای بیمه آمریکا لقب بگیرد. به هر صورت روز یکشنبه به رستورانی که در ساختمان صدوپنج طبقه پان آمریکن قرار دارد، رفتم و در انتظار فخارزاده نشستم. چند لحظه بعد بود که فخارزاده از راه رسید. او درست حالت تصاویرش را داشت. قامتش بلند و کشیده بود. سیمای مهربان و دلنشینش با دیدن من شکفته شد و مستقیم به جانب من آمد. بیاختیار پرسیدم: مرا از کجا شناختید؟ و او پاسخ داد: ایرانی، خون داغ ایرانی را خیلی زود حس میکند! به همراه او همسر آمریکاییاش نیز آمده بود، ما در کنار هم نشستیم و من که مشتاق بودم هرچه زودتر با او درباره موفقیتش سخن بگویم، از او خواستم به من بگوید چه عاملی باعث شده که او در میان سی هزار کارمند کمپانی متروپولیتن در رأس قرار بگیرد و هر سال چندین کنفرانس مهم در بزرگترین شهرهای آمریکا بدهد.»
فخارزاده در پاسخ به زاویه داستان زندگیاش را اینگونه شرح داد:
من در تهران چشم به دنیا گشودم. دبستان و دبیرستان دارالفنون و دارایی را در تهران به اتمام رساندم و سپس به دانشکده حقوق رفتم. پس از اخذ لیسانس از دانشکده حقوق تصمیم گرفتم برای ادامه تحصیل به آمریکا بروم. مشکل من در ابتدای این سفر، خرج راه و بلیط بود. پدرم پس از مرگ مادرم زن دوم را انتخاب کرده بود و میدانستم که نمیتواند مخارج سفر مرا تامین نماید اما آرزوی سفر به آمریکا آنقدر در من قوی بود که به هر ترتیب مخارج سفر را فراهم کردم و با آنکه هم من و هم پدرم از دوری یکدیگر رنج میبردیم روانه آمریکا شدم. نخستین مقصد من نیویورک شهر آسمانخراشها بود.
در نخستین روز ورود به آمریکا آنقدر از دیدن این کشور شلوغ و عجیب و بخصوص نیویورک مبهوت شدم که مدام پیش خودم فکر میکردم چرا از کانون محبت خانوادگی به شهر بیگانه آمدهام. در نیویورک من حتی یک آشنا هم نداشتم. حتی نمیتوانستم یک کلمه کامل انگلیسی صحبت کنم. پولی که به همراه برده بودم بسیار اندک بود و من میدانستم که پس از تمام شدن این پول هیچکس به من حتی یک دلار قرض نخواهد داد. چند روز اول در ترس و بهتزدگی بودم و عاقبت به این فکر افتادم که به «یوتا» نزد یکی از دوستانم که در دانشگاه آن ایالت درس میخواند بروم. خودم را به ایستگاه اتوبوس رساندم و بلیتی به مقصد یوتا خریدم و اتوبوس به راه افتاد. سه شبانهروز پیدرپی ما در راه بودیم تا سرانجام به یوتا رسیدیم اما چه سه شبانهروزی... مقدار پولی که در جیب داشتم ناچیز بود با این همه هدفم این بود که پس از دیدن آن دوست ایرانی ادامه تحصیل بدهم و کار هم بکنم. در طی این سه شبانهروز من فقط دو وعده غذا خوردم زیرا اولا نمیدانستم باید چه غذایی سفارش بدهم ثانیا ترسیدم پولم تمام بشود. عاقبت به یوتا رسیدیم و من با دشواری زیاد توانستم خانه آن دوست ایرانی را بیابم. شما نمیدانید که وقتی او را دیدم و پس از چند روز توانستم به زبان فارسی حرف بزنم، چطور از خوشحالی به گریه افتادم. دوستم سعی میکرد مرا تسلی بدهد. او برایم شرح داد که خودش هم در اولین روزهای ورود به آمریکا با مشکل من مواجه بوده است و بعد من برایش شرح دادم که میخواهم در دانشگاه یوتا درس بخوانم و در ضمن کار هم بکنم. روز بعد با دوستم به دانشگاه یوتا رفتم. در دانشگاه به من پیشنهاد شد که اول زبان انگلیسی یاد بگیرم و سپس رشتهای را برای تحصیل انتخاب کنم. یک ترم شب و روز زبان خواندم. در این مدت زندگیام کاملا بهسختی میگذشت.
من کارهای کوچکی انجام میدادم و مزد کمی میگرفتم و با همین مزد کم و بیش مخارج زندگیام تامین میشد اما من هنوز آنقدر پول نداشتم که بتوانم به وسیله اتوبوس خودم را به دانشگاه برسانم درنتیجه مسافت چندین کیلومتر را با پای پیاده طی میکردم. ساعتی که به خواب اختصاص داده بودم بسیار کم بود و من مجبور میشدم هر روز آن را کم و کمتر کنم زیرا هر روز به کار بیشتر و مطالعه بیشتر نیاز داشتم.
جوانانی که در کنار افراد خانوادهشان زندگی میکنند هرگز نمیتوانند موقعیت دشوار مرا حس کنند. در آمریکا هیچکس نبود که به درد من برسد. بیمار میشدم. احتیاج به مراقبت داشتم و مدام با مشکلات عجیب مواجه میگشتم. پس از پایان ترمی که زبان خواندم برای فوق لیسانس رشته حقوق ثبت نام کردم و درس واقعی من شروع شد. این دوره سختترین زمان زندگی بود. باور کنید خودم هم نمیتوانستم قبول کنم که بالاخره موفق خواهم شد. در این دوران من کار میکردم و درس هم میخواندم. همیشه خسته بودم. به جز درس و کار نمیتوانستم کار دیگری بکنم و حتی به سینما بروم! بسیاری از شبها از خستگی از پای درمیآمدم و به خودم میگفتم که دیگر تمام شد، دیگر نیرویم به پایان رسید اما روز بعد با دمیدن سپیده خانه را ترک میکردم و باز هم به تلاشم ادامه میدادم تا اینکه بالاخره موفق شدم فوقلیسانسم را با معدل +B به دست بیاورم. روزی که فوقلیسانسم را گرفتم و استادانم مرا تحسین کردند به خودم گفتم: «هیچ چیز در این دنیا غیرممکن نیست.»
پس از اخذ فوقلیسانس دانشگاه یوتا به من یک بورس تحصیلی مخصوص شاگردان ممتاز داد و من در همان دانشگاه به ادامه تحصیل در رشته دکترای حقوق و اقتصاد پرداختم. در نخستین هفته دوره دکترا بود که با همسرم آشنا شدم. او در آن زمان فوقلیسانس خود را از دانشگاه «کرونل» دریافت کرده بود. او به هشت زبان انگلیسی، ایسلندی، آلمانی، نروژی، فرانسه، دانمارکی، لاتین و سوئدی سخن میگفت. آشنایی ما خیلی زود مبدل به عشق شد و ما با هم ازدواج کردیم. در این زمان همسرم کار میکرد و من درس میخواندم. ما هیچ چیز نداشتیم، هیچ چیز، فقط همدیگر را داشتیم و به هم عشق میورزیدیم و مطمئن بودیم که با کمک یکدیگر میتوانیم بر مشکلات غلبه کنیم. مدتی بعد همسرم باردار شد و دیگر نتوانست به کارش ادامه بدهد. باور کنید من در این زمان دربهدر به دنبال کاری بودم که دستمزد آن ۷۵ دلار در هفته باشد تا بتوانم مخارج خودم و زنم را که باردار بود تامین نمایم ولی کاری نمییافتم...
در این زمان بود که به عنوان یک فروشنده ساده بیمه در شرکت «متروپولیتن» استخدام شدم. درست به یاد دارم که پانزده سال پیش بود که من به این شرکت بزرگ پای نهادم. هیچکس امید نداشت من بتوانم در این شرکت بزرگ دوام بیاورم اما من آنقدر فعالیت و ازخودگذشتگی نشان دادم که پس از دو سال به عنوان «فروشنده فعال» معرفی شدم... امروز حقوق ماهانه من بین ۳۰ تا ۳۵ هزار تومان است، خانهای دارم که ۸۰۰ هزار تومان ارزش دارد. همسر و بچههایم در کمال رفاه و آسایش زندگی میکنند و آمریکاییان مرا مرد موفق بیمه میدانند! در سال گذشته من سه میلیون دلار بیمه فروختم. ترتیب کار کمپانی متروپولیتن به این ترتیب است که هر کارمند درست به میزانی که هر سال حق بیمه میفروشد حقالعملکاری میگیرد یعنی اگر من همین امروز دست از کار بکشم با حقالعملی که از فروش بیمه در این پانزده سال کار در شرکت متروپولیتن دریافت میدارم زندگیام کاملا تامین است اما خود من به هیچ عنوان حاضر نیستم دست از فعالیت بکشم. در حال حاضر من رئیس قسمتی از کمپانی متروپولیتن هستم که ۳۰۰ کارمند دارد و کارمندان من هرساله میلیونها دلار بیمه عمر میفروشند.
[ادامه گزارش زاویه] مهدی فخارزاده تاکنون سی مدال طلا دریافت کرده و بیش از ۱۵۰ تشویقنامه و دیپلم افتخار به او اهدا گردیده است. او از طرف جامعه بهداشت نیز مفتخر به دریافت مدال طلا و تشویقنامه شد است. جالب است بدانید فخارزاده اولین کسی بود که به مناسبت جشنهای دوهزار و پانصدمین سال شاهنشاهی ایران یک مدرسه به نام خودش و همسرش در خیابان خراسان تهران که زادگاه اوست خرید. او در آمریکا هم پیوسته در کارهای نیک پیشقدم است اما زمانی که از او بپرسید آرزویش چیست میگوید: «آرزو میکنم همیشه بتوانم برای کشورم انسان مفیدی باشم.»
او هر سال به همراه همسر و فرزندانش به ایران میآید و هر بار دست به اقدام نیکوکارانهای میزند. اینک ۲۰ سال تمام از روزی که مهدی فخارزاده تنها و با دست خالی به آمریکا پای نهاد سپری شده است اما در این بیست سال او هر روز گامی به جلو برداشته و اینک چهره آشنا و دوستداشتنی در کمپانی متروپولیتن بزرگترین کمپانی بیمه آمریکا است.