مناجات استقاله

خدايا همانا اميد به فراخى رحمتت مرا به عذرخواهى گويا كرده و آرزوى مهلت دادن و مدارا كردن مرا بر خواستن امان و عفوت دلير ساخته و من گناهانى دارم پروردگارا كه روبرو گشته با آنها وجوهى از انتقام و خطاهايى دارم كه چشمهاى ريشه كننده آنها را زير نظر گرفته و سزاوار گشته ام بدانها بر طبق عدل تو عذاب دردناكى را و مستحق گشته ام به ارتكاب آنها كيفر نابودكننده اى را و ترس آن دارم كه اجابت دعايم را به تاءخير انداخته و جلوگيرى كنند از برآورده شدن حاجتم به خاطر از بين بردنشان خواسته ام را و قطع كردنشان اسباب شوق و اميدم را از آن جهت كه پشتم از سنگينى آنها شكسته و به مشقت انداخته مرا بدوش كشيدنش ولى چون برگشتم پروردگارا و نظر كردم به بردباريت از خطاكاران و گذشتت از گنهكاران و مهرت نسبت به نافرمانان پس رو آوردم به همان اطمينانى كه داشتم و بر تو توكل كردم و خود را در پيش رويت انداختم و درد دلم را به تو اظهار كردم و خواستارم آنچه را سزاوارش نيستم از گشايش اندوه و آنچه سزاوار نيستم از برطرف كردن غم و گذشت تو را خواهانم در حالى كه اى مولاى من به تو اطمينان دارم خدايا پس منت بنه بر من به گشايش و احسان كن بر من كه به آسانى بيرون آيم و راهنماييم كن به مهر خودت بسوى راه راست و بگردانم به نيروى خود از راه كج و خلاصم كن از زندان گرفتارى به گذشت خود و از اسارت رهايم كن به رحمت خود و سايه خوشنوديت را بر سرم بگستران و باران احسانت را بر من ببار و لغزشم را ناديده گير و اندوهم را بگشا و رحم كن به اشك ريزانم و در پرده قرار مده دعايم را و با چشم پوشيت كمر مرا محكم ببند و نيرومند گردان بدان پشتم را و كارم را بدان اصلاح كن و عمرم را طولانى گردان و در روز رستاخيز و هنگامى كه سر از گور بيرون آورم به من رحم كن كه تويى با جود و بزرگوار و آمرزنده و مهربان