اَيُّهَا الاَْسْوَدُ الْوَثّابُ الَّذى لايُبالى غَلَقاً وَلاباباً عَزَمْتُ عَلَيْكَ بِاُمِّ الْكِتابِ اَنْ لاتُؤْذِيَنى وَ اَصْحابى اِلى اَنْ يَذْهَبَ اللَّيْلُ وَ يَجيئَ الصُّبْحُ بِما جآءَ
◇
اى سياه جهنده اى كه باكى ندارد از هيچ در بند و نه از هيچ درى سوگند دهم تو را به
دفتر اصلى كه آزار نكنى مرا و همراهان مرا تا بگذرد شب و بياورد بامداد آنچه را
دارد