اَللّهُمَّ اِنَّكَ خَلَقْتَنى سَوِيّاً وَ رَبَّيْتَنى صَغيراً وَ رَزَقْتَنى مَكْفِيّاً اَللّهُمَّ اِنّى وَجَدْتُ فيما اَنْزَلْتَ مِنْ كِتابِكَ وَ بَشَّرْتَ بِهِ عِبادَكَ اَنْ قُلْتَ يا عِبادِىَ الَّذينَ اَسْرَفُوا عَلى اَنْفُسِهِمْ لاتَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ اِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً وَ قَدْ تَقَدَّمَ مِنّى ما قَدْ عَلِمْتَ وَ ما اَنْتَ اَعْلَمُ بِهِ مِنّى فَياسَوْ اَتاهُ مِمّا اَحْصاهُ عَلَىَّ كِتابُكَ فَلَوْلاَ الْمَواقِفُ الَّتى اُؤَمِّلُ مِنْ عَفْوِكَ الَّذى شَمِلَ كُلَّشَيْئٍ لاََلْقَيْتُ بِيَدى وَ لَوْ اَنَّ اَحَداً اسْتَطاعَ الْهَرَبَ مِنْ رَبِّهِ لَكُنْتُ اَنَا اَحَقَّ بِالْهَرَبِ مِنْكَ وَ اَنْتَ لاتَخْفى عَلَيْكَ خافِيَةٌ فِى الاَْرْضِ وَلافِى السَّمآءِ اِلاّ اَتَيْتَ بِها وَ كَفى بِكَ جازِياً وَ كَفى بِكَ حَسيباً اَللّهُمَّ اِنَّكَ طالِبى اِنْ اَنَا هَرَبْتُ وَ مُدْرِكى اِنْ اَنَا فَرَرْتُ فَها اَنَاذا بَيْنَ يَدَيْكَ خاضِعٌ ذَليلٌ راغِمٌ اِنْ تُعَذِّبْنى فَاِنّى لِذلِكَ اَهْلٌ وَ هُوَ يا رَبِّ مِنْكَ عَدْلٌ وَ اِنْ تَعْفُ عَنّى فَقَديماً شَمَلَنى عَفْوُكَ وَ اَلْبَسْتَنى عافِيَتَكَ فَاَسْئَلُكَ اللّهُمَّ بِالْمَخْزُونِ مِنْ اَسْمائِكَ وَ بِما وارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ بَهائِكَ اِلاّ رَحِمْتَ هذِهِ النَّفْسَ الْجَزُوعَةَ وَ هِذِهِ الرِّمَّةَ الْهَلُوعَةَ الَّتى لاتَسْتَطيعُ حَرَّ شَمْسِكَ فَكَيْفَ تَسْتَطيعُ حَرَّ نارِكَ وَالَّتى لاتَسْتَطيعُ صَوْتَ رَعْدِكَ فَكَيْفَ تَسْتَطيعُ غَضَبَكَ فَارْحَمْنىِ اللّهُمَّ فَاِنّىِ امْرُؤٌ حَقيرٌ وَ خَطَرى يَسيرٌ وَ لَيْسَ عَذابى مِمّا يَزيدُ فى مُلْكِكَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ وَ لَوْ اَنَّ عَذابى مِمّا يَزيدُ فى مُلْكِكَ لَسَئَلْتُكَ الصَّبْرَ عَلَيْهِ وَاَحْبَبْتُ اَنْ يَكُونَ ذلِكَ لَكَ وَ لكِنْ سُلْطانُكَ اَللّهُمَّ اَعْظَمُ وَ مُلْكُكَ اَدْوَمُ مِنْ اَنْ تَزيدَ فيهِ طاعَةُ المُطيعينَ اَوْ تَنْقُصَ مِنْهُ مَعْصِيَةُ الْمُذْنِبينَ فَارْحَمْنى يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ وَ تَجاوَزْ عَنّى يا ذَا الْجَلالِ وَالاِْكْرامِ وَ تُبْ عَلَىَّ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوّابُ الرَّحيمُ
کتابخانهٔ مذهبی
دعاى رهبه
چند دعاى موجز و عوذات مختصره
◇
خدايا تو مرا كامل آفريدى و در كودكى پروريدى و به حد كفايت روزيم دادى خدايا من
در آياتى كه در قرآنت نازل كردى ديده ام كه بندگانت را مژده داده اى و فرمودى : ((اى بندگان من كه
بر خود زياده روى كرده ايد نوميد نشويد از رحمت خدا كه خدا همه گناهان را مى آمرزد)) و
سرزد از من آنچه تو خود دانى و تو از من به آنها داناترى پس چه رسوائى است براى آنچه دفترت بر
من ثبت كرده و اگر نباشد جايگاههايى كه در آنها آرزوى گذشتت را دارم آن گذشتى كه همه چيز را فراگيرد،
بدست خود هلاك شده بودم و اگر كسى مى توانست از پروردگارش بگريزد من از همه سزاوارتر بودم و
تويى كه نه در زمين و نه در آسمان چيزى از تو پوشيده نماند مگر آ نكه به ياورى آنرا و كافى است كه تو
كيفر دهى و كافى است كه تو حسابگر باشى خدايا تو احضارم كنى اگر بگريزم و تو دريابيم اگر
فرار كنم و من اينك در برابرت بصورت خضوع و خوارى و سربزيرم اگر عذابم كنى سزاوارم و
به مقتضاى عدل تو است و اگر بگذرى از ديرزمانى گذشتت مرا فراگرفته و جامه عافيت بر من پوشانده اى
از تو خواهم خدايا به نامهاى مخزونت و بدرخشندگى در پرده ات كه
رحم كنى بر اين تن بى تاب و اين اسكلت ناشكيبا كه طاقت حرارت آفتاب را
ندارد چسان تاب حرارت دوزخ دارد در صورتى كه تاب غرّش
رعد (آسمان ) را ندارد چسان تاب تحمل خشم تو را دارد پس رحم كن به من خدايا كه من شخصى بى مقدار و بى ارزشم
و چنان نيست كه عذاب كردن من به قدر مثقال ذره اى در فرمانرواييت
بيفزايد و اگر چنين بود كه مى افزود در فرمانرواييت من از تو شكيبايى بر آن را درخواست مى كردم و دوست داشتم كه فرمانرواييت افزوده
گردد ولى سلطنت تو خدايا بزرگتر و فرمانرواييت پاينده تر از آن است كه بيفزايد در آن فرمانبردارى فرمانبران يا
بكاهد از آن نافرمانى گنهكاران پس به من رحم كن اى مهربانترين مهربانان و در گذر از من اى
داراى جلالت و بزرگوارى و توبه ام بپذير كه تويى توبه پذير مهربان