اَلْحَمْدُ لِلَّهِ عَلى كُلِّ نِعْمَةٍ وَاَسْئَلُ اللَّهَ مِنْ كُلِّ خَيْرٍ وَ اَعُوذُ بِالِلَّهِ مِنْ كُلِّ شَرٍّ وَ
اَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ
◇
ستايش خداى را بر هر نعمتى و از او خواهم هر خيرى را و پناه برم به خدا از هر شرى و
آمرزش خواهم از خدا از هر گناهى
اَعْدَدْتُ لِكُلِّ عَظيمَةٍ لا اِلهَ اِلا
اللَّهُ وَ لِكُلِّ هَمٍّ وَ غَمٍّ لا حَوْلَ وَ لا قُوَةَ اِلاّ بِاللَّهِ مُحَمَّدٌ النُّورُ الاَْوَّلُ وَ عَلِىُّ النُّورُ
الثّانى وَ الاَْئِمَّةُ الاَْبْرارُ عُدَّةٌ لِلقآءِ اللَّهِ وَ حِجابٌ مِنْ اَعْدآءِ اللَّه ذَلَّ كُلُّ شَيْئٍ
لِعَظَمَةِ اللَّهِ وَ اَسْئَلُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ الْكِفايَةَ
◇
آماده كرده ام براى هر پيش آمد بزرگى ((لااله الا
اللَّه )) را و براى هر غم و اندوهى ((لا حول ولاقوة الا باللَّه )) محمّد نور نخستين است و على نور
دوم و امامان نيكوكار ذخيره اى براى ديدار خدا و پرده اى از دشمنان خدايند خوار است هر چيز
در برابر عظمت خدا و از خداى عزوجل كفايت كارم را خواهانم
يا مَنْ اِسْمُهُ دَوآءٌ وَ ذِكْرُهُ شِفآءٌ يا مَنْ يَجْعَلُ الشِّفاءَ فيما يَشاءُ مِنَ الاَْشْياءِ صَلِّ
عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مَحُمَّدٍ وَ اجْعَلْ شِفائى مِنْ هذَا الدّاءِ فىِ اسْمِكَ هذا
◇
اى كه نامش دوا و ذكرش شفا است اى كه بنهد شفا را در هر چيزى كه خواهد درود فرست
بر محمّد و آل محمّد و بنه شفاى مرا از اين درد در اين نامت
◇
◇
وَ ما كانَ لِنَفْسٍ اَنْ تَمُوتَ اِلاّ بِاِذْنِ اللَّهِ كِتاباً مُؤَجَّلاً وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الدُّنْيا
نُؤْتِهِ مِنْها وَ مَنْ يُرِدْ ثَوابَ الا خِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْها وَ سَنَجْزِى الشّاكِرينَ
◇
هيچ كس نخواهد مُرد جز به اذن خدا سرنوشتى است مدّت دار و هر كه پاداش دنيا را خواهد از آنش دهيم
و هركه پاداش آخرت خواهد از آنش دهيم و سپاسگزاران را پاداش دهيم
وَ اِنَّهُ لَكِتابٌ عَزيزٌ لا يَاْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلامِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ
حَكيمٍ حَميدٍ
◇
براستى آن كتابى است عزيز كه باطل بر او راه نيابد نه از جلوش و نه از پشت سرش نازل شده از طرف
در برابر عظمت خدا و از خداى عزوجل كفايت كارم را خواهانم
اُعيذُ نَفْسى بِرَبِّ الاَْرْضِ وَ رَبِّ السَّماءِ اُعيذُ نَفْسى بِالَّذى لايَضُرُّ
مَعَ اِسْمِهِ دآءٌ اُعيذُ نَفْسى بِالَّذِى اسْمُهُ بَرَكَةٌ وَ شِفاءٌ
◇
پناه دهم خودم را به پروردگار زمين و پروردگار آسمان پناه دهم خودم را به آنكس كه زيان نزند
با نام او دردى پناه دهم خودم را به آن كس كه نامش بركت و شفاء است
◇
◇
◇
يا مُخَلِّصَ الشَّجَرِ مِنْ بَيْنِ رَمْلٍ وَ طينٍ وَ مآءٍ وَ يا مُخَلِّصَ اللَّبَنِ مِنْ بَيْنِ فَرْثٍ
وَ دَمٍ وَ يا مَخَلِّصَ الْوَلَدِ مِنْ بَيْنِ مَشيمَةٍ وَ رَحِمٍ وَ يا مُخَلِّصَ النّارِ مِنْ بَيْنِ
الْحَديدِ وَ الْحَجَرِ وَ يا مُخَلِّصَ الرُّوحِ مِنْ بَيْنَ الاَْحْشآءِ وَالاَْمْعآءِ خَلِّصْنى مِنْ
يَدَىْ هارُونَ
◇
اى برون آرنده درخت از ميان ريگ و گل و آب و اى برون آرنده شير از ميان سرگين
و خون واى برون آرنده بچه از ميان پرده و بچه دان و اى برون آرنده آتش از ميان
آهن و سنگ و اى برون آرنده جان از ميان احشاء و روده ها نجاتم ده از
دست هارون
اَللّهُمَّ اِنْ كانَتْ ذُنُوبى قَدْ اَخْلَقَتْ وَجْهى عِنْدَكَ
فَاِنّى اَتَوَجَّهُ اِلَيْكَ بِنَبِيِّكَ نَبّىِ الرَّحْمَةِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ عَلِي وَ
فاطِمَةَ والْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَالاَْئِمَةِ عَلَيْهِمُ السَّلامُ
◇
خدايا اگر چه گناهانم مرا در پيش تو
بى آبرو كرده ولى من روكنم بدرگاهت بوسيله پيامبرت پيامبر رحمت محمّد صلى اللَّه عليه وآله و علىّ و
فاطمه و حسن و حسين و امامان ديگر عليهم السلام
اِلهى كَيْفَ اَصْدُرُ عَنْ بابِكَ بِخَيْبَةٍ مِنْكَ وَ قَدْ قَصَدْتُهُ عَلى ثِقَةٍ بِكَ اِلهى كَيْفَ
تُؤْيِسُنى مِنْ عَطائِكَ وَ قَدْ اَمَرْتَنى بِدُعائِكَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
وَارْحَمْنى اِذَا اشْتَدَّ الاَْنينُ وَ حُظِرَ عَلَىَّ الْعَمَلُ وَانْقَطَعَ مِنّىِ الاَْمَلُ وَاَفْضَيْتُ
اِلَى الْمَنُونِ وَ بَكَتْ عَلَىَّ الْعُيُونُ وَ وَدَّعَنِى الاَْهْلُ وَالاَْحْبابُ وَ حُثِىَ عَلَىَّ
التُّرابُ وَ نُسِىَ اِسْمى وَ بَلِىَ جِسْمى وَانْطَمَسَ ذِكْرى وَ هُجِرَ قَبْرى فَلَمْ
يَزُرْنى زآئِرٌ وَ لَمْ يَذْكُرْنى ذاكِرٌ وَ ظَهَرَتْ مِنّىِ الْمَاثِمُ وَاسْتَوْلَتْ عَلَىَّ
الْمَظالِمُ وَ طالَتْ شِكايَةُ الْخُصُومِ وَ اتَّصَلَتْ دَعْوَةُ الْمَظْلُومِ صَلِّ اللّهُمَّ عَلى
مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَرْضِ خُصُومى عَنّى بِفَضْلِكَ وَ اِحْسانِكَ وَ جُدْ عَلَىَّ
بِعَفْوِكَ وَ رِضْوانِكَ اِلهى ذَهَبَتْ اَيّامُ لَذّاتى وَ بَقِيَتْ مَاثِمى وَ تَبِعاتى وَ قَدْ
اَتَيْتُكَ مُنيباً تائِباً فَلا تَرُدَّنى مَحْروُماً وَ لا خائِباً اَللّهُمَّ آمِنْ رَوْعَتى وَاغْفِرْ
زَلَّتى وَ تُبْ عَلَىَّ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوابُ الرَّحيمُ
◇
خدايا چگونه بازگردم از درگاهت به نوميدى با اينكه از روى اطمينان به تو آهنگت كردم خدايا چگونه
ماءيوسم كنى از عطاى خود با اينكه تو خود دستور دعايم دادى درود فرست بر محمّد و آل محمّد
و رحم كن بر من آنگاه كه سخت شد ناله ام و كارى از دستم ساخته نيست و آرزويم بريده شده و به حال مرگ
درافتاده ام و بگريند بر من چشمها و خداحافظى كنند با من خاندان و دوستانم و
خاك روى من بريزند و نامم فراموش شود و تنم پوسيده شود و از يادم ببرند و گورم را ترك كنند و ديگر
كسى به ديدنم نيايد و كسى يادم نكند و گناهان من آشكار گردد و مظلمه ها بر من مستولى گردد
و بسيار گردد شكايت طرفهاى دعوا و پيوست شود نفرين مظلومان (در آن هنگام ) درود فرست بر
محمّد و آل محمّد و راضى كن طرفهاى دعوا را از من به فضل و احسانت و ببخش بر من به
گذشت و خوشنوديت خدايا روزهاى خوشى و لذتم گذشت و به جا ماند گناهان و مسئوليتم و اكنون
بدرگاهت آمده ام بازگرد و توبه كننده پس بازم مگردان محروم و نوميد خدايا به هراسم آرامش ده و لغزشم را بيامرز
و توبه ام را بپذير كه تويى توبه پذير مهربان
اُناجيكَ يا مَوْجُوداً فى كُلِّ مَكانٍ لَعَلَّكَ تَسْمَعُ نِدائى فَقَدْ عَظُمَ جُرْمى
وَ قَلَّ حَيآئى مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اَىَّ الاَْهْوالِ اَتَذَكَّرُ وَ اَيَّها اَنْسى وَ لَوْلَمْ يَكُنْ
اِلا الْمَوْتُ لَكَفى كَيْفَ وَ ما بَعْدَ الْمَوْتِ اَعْظَمُ وَ اَدْهى مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ حَتّى
مَتى وَ اِلى مَتى اَقُولُ لَكَ الْعُتْبى مَرَّةً بَعْدَ اُخْرى ثُمَّ لا تَجِدُ عِنْدى صِدْقاً وَ لا
وَفاءً فَياغَوْثاهُ ثُمَّ واغَوْثاهُ بِكَ يا اَللَّهُ مِنْ هَوىً قَدْ غَلَبَنى وَ مِنْ عَدُوٍّ قَدِ
اسْتَكْلَبَ عَلَىَّ وَ مِنْ دُنْيا قَدْ تَزَيَّنَتْ لى وَ مِنْ نَفْسٍ اَمّارَةٍ بِالسُّوءِ اِلاّ ما رَحِمَ
رَبّى مَوْلاىَ يا مَوْلاىَ اِنْ كُنْتَ رَحِمْتَ مِثْلى فَارْحَمْنى وَ اِنْ كُنْتَ قَبِلْتَ
مِثْلى فَاقْبَلْنى يا قابِلَ السَحَّرَةِ اقْبَلْنى يا مَنْ لَمْ اَزَلْ اَتَعَّرَفُ مِنْهُ الْحُسْنى يا
مَنْ يُغَذّينى باِلنِّعَمِ صَباحاً وَ مَسآءً اِرْحَمْنى يَوْمَ اتيكَ فَرْدَا شاخِصا اِلَيْكَ
بَصَرى مُقَلِّداً عَمَلى قَدْ تَبَرَّءَ جَميعُ الْخَلْقِ مِنّى نَعَمْ وَ اَبى وَ اُمّى وَ مَنْ كانَ لَهُ
كَدّى وَ سَعْيى فَاِنْ لَمْ تَرْحَمْنى فَمَنْ يَرْحَمُنى وَ مَنْ يُونِسُ فِى الْقَبْرِ وَحْشَتى
وَ مَنْ يُنْطِقُ لِسانى اِذا خَلَوْتُ بِعَمَلى وَ سآئَلْتَنى عَمّا اَنْتَ اَعْلَمُ بِهِ مِنّى فَاِنْ
قُلْتُ نَعَمْ فَاَيْنَ الْمَهْرَبُ مِنْ عَدْلِكَ وَ اِنْ قُلْتُ لَمْ اَفْعَلْ قُلْتَ اَلَمْ اَكُنِ الشّاهِدَ
عَلَيْكَ فَعَفوَكَ عَفْوَكَ يا مَوْلاىَ قَبْلَ سَرابيلِ الْقَطِرانِ عَفْوَكَ عَفْوَكَ يا مَوْلاىَ
قَبْلَ جَهَنَّمَ وَالنّيرانِ عَفْوَكَ عَفْوَكَ يا مَوْلاىَ قَبْلَ اَنْ تُغَلَّ الاَْيْدى اِلَى الاَْعْناقِ
يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ وَ خَيْرَ الْغافِرينَ
◇
راز گويم با تو اى كه هستى در هر جا و مكان تا شايد فريادم را بشنوى چونكه جرم و گناهم بزرگ
و شرمم كم است مولايم اى مولايم كداميك از هراسهايم را يادآورى كنم و كداميك را فراموش كنم و اگر نباشد
جز همان مرگ تنها مرا بس است چسان ! با اينكه جهان پس از مرگ بزرگتر و سخت تر است مولاى من اى مولايم تا چه
وقت و تا كى بگويم كه (من گنهكارم و) تو حق بازخواستم دارى نه يك بار بلكه بارها ولى باز هم تو راستى و
وفا از من نبينى ، پس اى فرياد و باز هم اى فرياد به درگاه تو خدايا از هواى نفسى كه بر من چيره گشته و از دشمنى كه
بر من حمله ور شده و از دنيايى كه خود را برايم آراسته و از نفس فرمانده به بدى جز آنكه پروردگارم رحم كند
مولاى من اى مولايم اگر به كسى چون من رحم كرده اى پس به من نيز رحم كن و اگر كسى را مانند من پذيرفته اى
مرا هم بپذير اى پذيرنده ساحران (فرعون ) مرا هم بپذير اى كه تا بوده از او نيكى ديده ام اى
كه غذايم دادى به نعمتهاى خود در هر صبح و شام رحم كن به من روزى كه به نزدت آيم تنها در حالى كه بلند كرده ام
بدرگاهت ديده ام را و نامه عملم به گردنم افتاده و همه مردم از من بيزارى جويند حتى پدر و مادرم و حتى كسى كه رنج و
تلاشم براى او بوده پس اگر تو نيز به من رحم نكنى پس چه كسى به من رحم كند و كيست كه مونس وحشت قبرم باشد
و كيست كه زبانم را گويا كند آنگاه كه با عملم خلوت كنم و بپرسى از من آنچه تو بدان داناترى از خودم پس اگر
بگويم آرى كجا از عدل تو گريزگاهى است و اگر بگويم نكردم جواب دهى آيا من گواه تو نيستم
پس گذشتت را گذشتت را خواهانم اى مولايم پيش از پوشيدن پيراهن آتش زا گذشتت گذشتت را خواهم اى مولاى من
پيش از گرفتار شدن جهنم و آتش سوزان گذشتت گذشتت را خواهم اى مولاى من پيش از آنكه دستها به گردنها با زنجير بسته شود
اى مهربانترين مهربانان و بهترين آمرزندگان
◇
اَللّهُمَّ اِنَّهُ لَمْ يُمْسِ اَحَدٌ مِنْ خَلْقِكَ اَنْتَ
اِلَيْهِ اَحْسَنُ صَنيعاً وَ لا لَهُ اَدْوَمُ كَرامَةً وَ لا عَلَيْهِ اَبْيَنُ فَضْلاً وَ لا بِهِ اَشَدُّ تَرَفُّقاً
وَ لا عَلَيْهِ اَشَدُّ حِياطَةً وَ لا عَلَيْهِ اَشَدُّ تَعَطُّفاً مِنْكَ عَلَىَّ وَ اِنْ كانَ جَميعُ
الْمَخْلُوقينَ يُعَدِّ دُونَ مِنْ ذلِكَ مِثْلَ تَعْديدى فَاشْهَدْ يا كافِىَ الشَّهادَةِ بِاَنّى
اُشْهِدُكَ بِنِيَّةِ صِدْقٍ بِاَنَّ لَكَ الْفَضْلَ وَ الطَّوْلَ فى اِنْعامِكَ عَلَىَّ مَعَ قِلَّةِ شُكْرى
لَكَ فيها يا فاعِلَ كُلِّ اِرادَةٍ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ طَوِّقْنى اَماناً مِنْ حُلُولِ
السَّخَطِ لِقِلَّةِ الشُّكْرِ وَ اَوْجِبْ لى زيادَةً مِنْ اِتْمامِ النِّعْمَةِ بِسَعَةِ الْمَغْفِرَةِ
اَمْطِرْنى خَيْرَكَ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ لاتُقايِسْنى بِسُوَّءِ سَريرَتى
وَامْتَحِنْ قَلْبى لِرِضاكَ وَ اجْعَلْ ما تَقَرَّبْتُ بِهِ اِلَيْكَ فى دينِكَ لَكَ خالِصاً وَ لا
تَجْعَلْهُ لِلُزُومِ شُبْهَةٍ اَوْ فَخْرٍ اَوْ رِياءٍ يا كَريمُ
◇
خدايا براستى كسى نيست از خلق تو كه شام كرده باشد
و رفتار تو با او بهتر و بزرگوارى تو نسبت به او پاينده تر و فضل تو بر او آشكارتر و مدارا كردن تو با او
زيادتر و نگهدارى تو بر او محكم تر و مِهر تو بر او سخت تر از من باشد و اگر چه همه
مخلوقاتت برشمردند نعمتهاى تو را بر خود مانند شمردن من پس گواه باش اى كه گواه بودن تو كافى است كه من تو را
گواه گيرم با نيتى صادقانه به اينكه تو را است برترى و داد و دهش در نعمت بخشيت بر من با سپاسگزارى اندك من
براى تو در آنها اى بوجود آرنده هر اراده درود فرست بر محمّد وآلش و بينداز در گردنم امان نامه اى از آمدن
خشمت براى كمى سپاسگزاريم و مقرر كن برايم بيش از پيش كامل كردن نعمت را به فراخى آمرزشت
و ببار بر من باران خوبى و خير خود را و درود فرست بر محمّد و آلش و نسنج مرا به بدى باطنم
و آزمايش كن دلم را براى خوشنوديت و بگردان آنچه را در دين تو بدان تقرب بدرگاهت جويم خالص و چنان كن كه آن به
خاطر ملازمت شبهه يا به خود باليدن يا خودنمايى نباشد اى كريم
بِسْمِ اللَّهِ مَخْرَجى وَ بِاِذْنِهِ خَرَجْتُ وَ قَدْ عَلِمَ قَبْلَ اَنْ اَخْرُجَ خُرُوجى وَ قَدْ
اَحْصى عِلْمُهُ ما فى مَخْرَجى وَ مَرْجِعى تَوَكَّلْتُ عَلَى الاِْ لهِ الاَْكْبَرِ تَوَكُّلَ
مُفَوِّضٍ اِلَيْهِ اَمْرَهُ وَ مُسْتَعينٍ بِهِ عَلى شُؤُنِهِ مُسْتَزيدٍ مِنْ فَضْلِهِ مُبَرِّءٍ نَفْسَهُ مِن
كُلِّ حَوْلٍ وَ مِنْ كُلِّ قُوَّةٍ اِلاّ بِهِ خُروُجَ ضَريرٍ خَرَجَ بِضُرِّهِ اِلى مَنْ يَكْشِفُهُ وَ
خُرُوجَ فَقيرٍ خَرَجَ بِفَقْرِهِ اِلى مَنْ يَسُدُّهُ وَ خُروُجَ عائِلٍ خَرَجَ بِعيلَتِهِ اِلى مَنْ
يُغْنِيها وَ خُرُوجَ مَنْ رَبُّهُ اَكْبَرُ ثِقَتِهِ وَ اَعْظَمُ رَجائِه وَ اَفْضَلُ اُمْنِيَّتِهِ اَللَّهُ ثِقَتى
فى جَميعِ اُمُورى كُلِّها بِهِ فيها جَميعاً اَسْتَعينُ وَلاشَيْئَ اِلاّ ما شاءَاللَّهُ فى
عِلْمِهِ اَسْئَلُ اللَّهَ خَيْرَ الْمَخْرَجِ وَ الْمَدْخَلِ لا اِلهَ اِلاّ هُوَ اِلَيْهِ الْمَصيرُ
◇
بنام خداست بيرون آمدنم و به اذن او بيرون آيم و او مى دانست پيش از بيرون آمدنم خروجم را و
علمش شماره كرده برون رفتن و بازگشتم را توكل كنم بر معبود اكبر توكل
كسى كه كارش را به او واگذارده و از او در كارهايش كمك گيرد و از فضلش زياده خواهد و خود را
بركنار دارد از هر جنبش و نيرويى جز به او بيرون آمدن زيان رسيده اى كه زيانش را بسوى كسى برده
كه آن را برطرف كند و ندارى كه نداريش را بدرگاه كسى برده كه جلوش را بگيرد و عائله مندى كه عائله اش را
به نزد كسى برده كه بى نيازش كند و خروج كسى كه پروردگارش بزرگترين اعتماد و اميد وبرترين خواسته او است خدا است
اعتمادم در همه كارهايم و به او در همه آنها كمك جويم و چيزى نيست جز آنچه خدا در
علمش خواسته از خدا خواهم خوبى در خروج و دخولم معبودى نيست جز او و بسوى او است بازگشت
اَللّهُمَّ ارْزُقْنى اِلْفَها وَ وُدَّها وَ رِضاها وَاَرْضِنى بِها وَاجْمَعْ بَيْنَنا بِاَحْسَنِ
اجْتِماعٍ وَ انَسِ ايتِلافٍ فَاِنَّكَ تُحِبُّ الْحَلالَ وَ تَكرَهُ الْحَرامَ
اَللّهُمَّ بِاَمانَتِكَ اَخَذْتُها وَ بِكَلِماتِكَ اسْتَحْلَلْتُها فَاِنْ قَضَيْتَ لى
مِنها وَلَداً فَاجْعَلْهُ مُبارَكاً تَقِيّاً مِنْ شيعَةِ آلِ مُحَمَّدٍ وَلاتَجْعَلْ لِلشَّيْطانِ فيهِ
شِرْكاً وَ لانَصيباً
◇
خدايا روزيم كن الفت و دوستى و رضايتش را و مرا از او راضى كن و گردآور ميان ما به بهترين
گردآوردن و ماءنوسترين سازش كه تو دوست دارى حلال را و ناخوش دارى حرام را
خدايا به امانت تو او را گرفتم و به كلمات تو حلالش كردم پس اگر
از او فرزندى نصيبم كردى او را مبارك و باتقوى و از شيعيان آل محمّد قرار ده و براى شيطان در او
شركت و نصيبى قرار مده
اَللّهُمَّ اِنَّكَ خَلَقْتَنى سَوِيّاً وَ رَبَّيْتَنى صَغيراً وَ رَزَقْتَنى مَكْفِيّاً اَللّهُمَّ اِنّى
وَجَدْتُ فيما اَنْزَلْتَ مِنْ كِتابِكَ وَ بَشَّرْتَ بِهِ عِبادَكَ اَنْ قُلْتَ يا عِبادِىَ الَّذينَ
اَسْرَفُوا عَلى اَنْفُسِهِمْ لاتَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ اِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً وَ
قَدْ تَقَدَّمَ مِنّى ما قَدْ عَلِمْتَ وَ ما اَنْتَ اَعْلَمُ بِهِ مِنّى فَياسَوْ اَتاهُ مِمّا اَحْصاهُ عَلَىَّ
كِتابُكَ فَلَوْلاَ الْمَواقِفُ الَّتى اُؤَمِّلُ مِنْ عَفْوِكَ الَّذى شَمِلَ كُلَّشَيْئٍ لاََلْقَيْتُ
بِيَدى وَ لَوْ اَنَّ اَحَداً اسْتَطاعَ الْهَرَبَ مِنْ رَبِّهِ لَكُنْتُ اَنَا اَحَقَّ بِالْهَرَبِ مِنْكَ وَ
اَنْتَ لاتَخْفى عَلَيْكَ خافِيَةٌ فِى الاَْرْضِ وَلافِى السَّمآءِ اِلاّ اَتَيْتَ بِها وَ كَفى بِكَ
جازِياً وَ كَفى بِكَ حَسيباً اَللّهُمَّ اِنَّكَ طالِبى اِنْ اَنَا هَرَبْتُ وَ مُدْرِكى اِنْ اَنَا
فَرَرْتُ فَها اَنَاذا بَيْنَ يَدَيْكَ خاضِعٌ ذَليلٌ راغِمٌ اِنْ تُعَذِّبْنى فَاِنّى لِذلِكَ اَهْلٌ وَ
هُوَ يا رَبِّ مِنْكَ عَدْلٌ وَ اِنْ تَعْفُ عَنّى فَقَديماً شَمَلَنى عَفْوُكَ وَ اَلْبَسْتَنى
عافِيَتَكَ فَاَسْئَلُكَ اللّهُمَّ بِالْمَخْزُونِ مِنْ اَسْمائِكَ وَ بِما وارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ
بَهائِكَ اِلاّ رَحِمْتَ هذِهِ النَّفْسَ الْجَزُوعَةَ وَ هِذِهِ الرِّمَّةَ الْهَلُوعَةَ الَّتى
لاتَسْتَطيعُ حَرَّ شَمْسِكَ فَكَيْفَ تَسْتَطيعُ حَرَّ نارِكَ وَالَّتى لاتَسْتَطيعُ صَوْتَ
رَعْدِكَ فَكَيْفَ تَسْتَطيعُ غَضَبَكَ فَارْحَمْنىِ اللّهُمَّ فَاِنّىِ امْرُؤٌ حَقيرٌ وَ خَطَرى
يَسيرٌ وَ لَيْسَ عَذابى مِمّا يَزيدُ فى مُلْكِكَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ وَ لَوْ اَنَّ عَذابى مِمّا
يَزيدُ فى مُلْكِكَ لَسَئَلْتُكَ الصَّبْرَ عَلَيْهِ وَاَحْبَبْتُ اَنْ يَكُونَ ذلِكَ لَكَ وَ لكِنْ
سُلْطانُكَ اَللّهُمَّ اَعْظَمُ وَ مُلْكُكَ اَدْوَمُ مِنْ اَنْ تَزيدَ فيهِ طاعَةُ المُطيعينَ اَوْ
تَنْقُصَ مِنْهُ مَعْصِيَةُ الْمُذْنِبينَ فَارْحَمْنى يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ وَ تَجاوَزْ عَنّى يا
ذَا الْجَلالِ وَالاِْكْرامِ وَ تُبْ عَلَىَّ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوّابُ الرَّحيمُ
◇
خدايا تو مرا كامل آفريدى و در كودكى پروريدى و به حد كفايت روزيم دادى خدايا من
در آياتى كه در قرآنت نازل كردى ديده ام كه بندگانت را مژده داده اى و فرمودى : ((اى بندگان من كه
بر خود زياده روى كرده ايد نوميد نشويد از رحمت خدا كه خدا همه گناهان را مى آمرزد)) و
سرزد از من آنچه تو خود دانى و تو از من به آنها داناترى پس چه رسوائى است براى آنچه دفترت بر
من ثبت كرده و اگر نباشد جايگاههايى كه در آنها آرزوى گذشتت را دارم آن گذشتى كه همه چيز را فراگيرد،
بدست خود هلاك شده بودم و اگر كسى مى توانست از پروردگارش بگريزد من از همه سزاوارتر بودم و
تويى كه نه در زمين و نه در آسمان چيزى از تو پوشيده نماند مگر آ نكه به ياورى آنرا و كافى است كه تو
كيفر دهى و كافى است كه تو حسابگر باشى خدايا تو احضارم كنى اگر بگريزم و تو دريابيم اگر
فرار كنم و من اينك در برابرت بصورت خضوع و خوارى و سربزيرم اگر عذابم كنى سزاوارم و
به مقتضاى عدل تو است و اگر بگذرى از ديرزمانى گذشتت مرا فراگرفته و جامه عافيت بر من پوشانده اى
از تو خواهم خدايا به نامهاى مخزونت و بدرخشندگى در پرده ات كه
رحم كنى بر اين تن بى تاب و اين اسكلت ناشكيبا كه طاقت حرارت آفتاب را
ندارد چسان تاب حرارت دوزخ دارد در صورتى كه تاب غرّش
رعد (آسمان ) را ندارد چسان تاب تحمل خشم تو را دارد پس رحم كن به من خدايا كه من شخصى بى مقدار و بى ارزشم
و چنان نيست كه عذاب كردن من به قدر مثقال ذره اى در فرمانرواييت
بيفزايد و اگر چنين بود كه مى افزود در فرمانرواييت من از تو شكيبايى بر آن را درخواست مى كردم و دوست داشتم كه فرمانرواييت افزوده
گردد ولى سلطنت تو خدايا بزرگتر و فرمانرواييت پاينده تر از آن است كه بيفزايد در آن فرمانبردارى فرمانبران يا
بكاهد از آن نافرمانى گنهكاران پس به من رحم كن اى مهربانترين مهربانان و در گذر از من اى
داراى جلالت و بزرگوارى و توبه ام بپذير كه تويى توبه پذير مهربان
