اِلهى قَدْ مَدَّ اِلَيْكَ الْخاطِى ءُ الْمُذْنِبُ يَدَيْهِ بِحُسْنِ ظَنِّهِ بِكَ اِلهى قَدْ جَلَسَ الْمُسيَّى ءُ بَيْنَ يَدَيْكَ مُقِرّاً لَكَ بِسُوَّءِ عَمَلِهِ وَراجِياً مِنْكَ الصَّفْحَ عَنْ زَلَلِهِ اِلهى قَدْ رَفَعَ اِلَيْكَ الظّالِمُ كَفَّيْهِ راجِياً لِما لَدَيْكَ فَلا تُخَيِّبْهُ بِرَحْمَتِكَ مِنْ فَضْلِكَ اِلهى قَدْ جَثَا الْعاَّئِدُ اِلَى الْمَعاصى بَيْنَ يَدَيْكَ خاَّئِفاً مِنْ يَوْمٍ تَجْثُو فيهِ الْخَلاَّئِقُ بَيْنَ يَدَيْكَ اِلهى جاَّءَكَ الْعَبْدُ الْخاطِئُ فَزِعاً مُشْفِقاً وَرَفَعَ اِلَيْكَ طَرْفَهُ حَذِراً راجِياً وَفاضَتْ عَبْرَتُهُ مُسْتَغْفِراً نادِماً وَعِزَّتِكَ وَجَلالِكَ ما اَرَدْتُ بِمَعْصِيَتى مُخالَفَتَكَ وَما عَصَيْتُكَ اِذْ عَصَيْتُكَ وَاَ نَا بِكَ جاهِلٌ وَلا لِعُقُوبَتِكَ مُتَعَرِّضٌ وَلا لِنَظَرِكَ مُسْتَخِفُّ وَلكِنْ سَوَّلَتْ لى نَفْسى وَاَعانَتْنى عَلى ذلِكَ شِقْوَتى وَغَرَّنى سِتْرُكَ المْرُخْى عَلَىَّ فَمِنَ الاْنَ مِنْ عَذابِكَ مَنْ يَسْتَنْقِذُنى وَبَحَبْلِ مَنْ اَعْتَصِمُ اِنْ قَطَعْتَ حَبْلَكَ عَنّى فَيا سَوْاَتاهُ غَداً مِنَ الْوُقُوفِ بَيْنَ يَدَيْكَ اِذا قيلَ لِلْمُخِفّينَ جُوزُوا ولِلْمُثْقِلينَ حُطُّوا اَ فَمَعَ الْمُخِفّينَ اَجُوزُ اَمْ مَعَ الْمُثْقِلينَ اَحُطُّ وَيْلى كُلَّما كَبُرَ سِنّى كَثُرَتْ ذُنُوبى وَيْلى كُلَّما طالَ عُمْرى كَثُرَتْ مَعاصِىَّ فَكَمْ اَتُوبُ وَكَمْ اَعُودُ اَما آنَ لى اَنْ اَسَتَحْيِىَ مِنْ رَبّى اَللّهُمَ فَبِحَِقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ اِغْفِرْ لى وَارْحَمْنى يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ وَخَيْرَ الْغافِرينَ اِرْحَمْ مَنْ اَساَّءَ وَاقْتَرَفَ وَاسْتَكانَ وَاَعْتَرَفَ اِنْ كُنْتُ بِئْسَ الْعَبْدُ فَاَنْتَ نِعْمَ الرَّبُّ عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ يا كَريمُ پس برگرد به حال سجود و بگو اَ لْعَفْوَ اَ لْعَفْوَ صد مرتبه
کتابخانهٔ مذهبی
ذكر نماز و دعاء در مسجد زيد رحمه الله
در فضيلت و اعمال مسجد سَهْله و زَيْد و صَعْصَعَه
◇
خدايا براستى دراز كرده بدرگاهت بنده خطاپيشه گنهكار دو دست خود را
بواسطه خوش گمانيش به تو خدايا نشسته است بنده بدكردار در پيش رويت در حالى كه اقرار به كردار بد خود
دارد و از تو اميد دارد كه چشم از لغزشش بپوشى خدايا به حقيقت بلند كرده بدرگاهت بنده ستمكار هر دو كف خود
را به اميد آنچه در پيش تو است پس نوميدش مكن به رحمت خود از فضلى كه دارى خدايا زانو زده است بنده اى بازگشت كننده
بسوى گناهان در پيشاپيش تو ترسان از آن روزى كه زانو زنند خلايق در
پيشاپيشت خدايا بدرگاهت آمده بنده اى خطاكار در حال هراس و نگرانى و دوخته بسويت چشم خود
را ترسان و اميدوار و ريزان گشته اشكَش در حال آمرزش خواهى و پشيمانى سوگند به عزت و شوكتت كه من از
نافرمانى كردن تو قصد مخالفت تو را نداشتم و چنان نبود كه نافرمانيت كنم در حالى كه نافرمانى كردم بواسطه نادانى به مقام تو
و نه بخاطر اينكه خود را در معرض كيفرت قرار دهم و نه اينكه نظر تو را سبك شمارم بلكه نفس (بدانديش ، گناه را) برايم جلوه داد
و بدبختيم نيز كمك كرد و پرده آويخته تو (و چشم پوشيت ) مغرورم كرد
پس اينك كيست كه مرا از عذاب تو برهاند و به سر رشته چه كسى چنگ زنم اگر تو رشته ات را از من
قطع كنى پس چه رسوائى است فرداى قيامت هنگام توقف پيش رويت در آن هنگام كه به سبك باران گويند:
بگذريد و به سنگين باران گويند فرو ريزيد آيا (در آن وقت ) با سبكباران مى گذرم يا با
سنگين باران سقوط كنم واى برمن كه هرچه بيشتر از سن من مى گذرد گناهانم بيشتر مى شود و اى بر من كه هرچه عمرم طولانى تر
مى شود نافرمانيهايم زيادتر مى شود پس چقدر توبه كنم و چه قدر (دوباره ) برگردم آيا زمان آن نرسيده كه از
پروردگارم شرم كنم ؟ خدايا به حق محمد و آل محمد بيامرز مرا و به من رحم كن اى
مهربانترين مهربانان و بهترين آمرزندگان
رحم كن به كسى كه بد كرده و دست به گناه زده و درمانده گشته و اعتراف دارد
اگر من بد بنده اى هستم پس تو خوب پروردگارى هستى
بزرگ است گناه از بنده ات پس بايد نيكو باشد گذشت از نزد تو اى بزرگوار
* * * * * * گذشت خواهم گذشت