اِلهى خَشَعَتِ الا صْواتُ لَكَ وَ ضَلَّتِ الاَحْلامُ فيكَ وَ وَجِلَ كُلُّشَىءٍ مِنْكَ وَهرَبَ كُلُّشَىءٍ اِلَيْكَ وَ ضاقَتِ الاَشْياَّءُ دُونَكَ وَ مَلاَ كُلَّ شَىءٍ نُورُكَ فَاَنْتَ الرَّفيعُ فى جَلالِكَ وَ اَنْتَ الْبَهِىُّ فى جَمالِكَ وَ اَنْتَ الْعَظيمُ فى قُدْرَتِكَ وَ اَنْتَ الَّذى لا يَؤُدُكَ شَىءٌ يامُنْزِلَ نِعْمَتى يا مُفَرِّجَ كُرْبَتى وَ يا قاضِىَ حاجَتى اَعْطِنى مَسْئَلَتى بِلا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ آمَنْتُ بِكَ مُخْلِصاً لَكَ دينى اَصْبَحْتُ عَلى عَهْدِكَ وَ وَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ اَبُوَّءُ لَكَ بِالنِّعْمَةِ وَ اَسْتَغْفِرُكَ مِنْ الذُّنُوبِ الَّتى لا يَغْفِرُها غَيْرُكَ يا مَنْ هُوَ فى عُلُوِّهِ دانٍ وَ فى دُنُوِّهِ عالٍ وَ فى اِشْراقِهِ مُنيرٌ وَ فى سُلْطانِهِ قَوِىُّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ
◇
معبودا خاشع گشته صداها براى تو و خردها در باره ات گم گشته و هر چيزى از تو ترسان است و همه بسويت
گريزانند، همه چيز در برابرت به كوتاهى گراييده و نور تو همه را پر كرده پس تنها تويى
كه در بزرگى و جلال خويش و در جمال و زيبائيت فروزانى و تويى كه در
قدرت و توانائى خود بس بزرگى و تويى كه چيزى درمانده و خسته ات نكند اى فرو فرستنده نعمتم و اى برطرف كننده اندوه و گرفتاريم
و اى برآورنده حاجتم خواسته ام را به من عطا كن به حق اين جمله كه گويم ((معبودى جز تو نيست )) به تو ايمان آوردم
و دينم را براى تو خالص گرداندم صبح كردم به عهد و پيمان تو تا آنجا كه توانايى دارم ، بسويت
با نعمت بازگردم و از گناهانى كه جز تو كسى آنها را نيامرزد آمرزش خواهم اى كسى كه در
عين برترى نزديك و در عين نزديكى برترى و (اى آنكه ) در تابش خود نور دهنده و در سلطنت نيرومندى
درود فرست بر محمد و آلش