سینمای بدون مولف؛ تولید است نه هنر
سینمای ایران چند سالی است که در ظاهر پررونق و در باطن تهی است. پردههای اکران پر است از شوخیهای جنسیتی، لطیفههای دستدومِ فضای مجازی، مردانی که بهضرورت گیشه در نقش زن ظاهر میشوند و سکانسهای رقص و آوازی که از نظر شمار و بسامد از فیلمفارسیهای دهه چهل هم پیشی گرفته است. آنچه در آن زمان نشانه سقوط فرهنگی بود، امروز با بودجهای بزرگتر، فناوری بهتر و تبلیغاتی گستردهتر بازتولید میشود و نامی تازه دارد: «سلیقه مخاطب».