روزگاری که شتر، کامیون ترانزیت تهرانیها بود | خاطرهبازی با علیاکبر رفوگران، بنیانگذار کارخانه «بیک»
تهران روزگاری نبض حیاتش با خنکای تاریکِ آبانبارها، صدای کوبش سُم شترها در کوچهپسکوچههای خاکی و سوسوی کمجان چراغهای نفتی میزد؛ روزگاری که یک جرعه آب خنک از پاشیر یا تهمانده نانی در سرمای قحطی، آداب و حرمت داشت. علیاکبر رفوگران، موسس کارخانه بیک، ما را به سالهای دهه ۲۰ میبرد.