ساعت به وقت نیویورک
هفت سال است که در خوابگاه دانشگاه تهران زندگی میکنیم و من هر شب شاهد نوع خاصی از مهاجرت هستم که در هیچ فرم ویزایی ثبت نمیشود. مهاجرتی که در آن بدن در جا میماند، اما روح، سرمایه و حتی خوابها خیلی پیشتر رفتهاند. در این خوابگاه کوچک، مهاجرت دیگر یک تصمیم فردی و دور از دسترس نیست، بلکه به تدریج به تجربهای روزمره و جمعی تبدیل شده. اینجا کوچکترین واحد جامعهشناختی مهاجرت است که من میشناسم.