عصر ناتمام چهارشنبه؛ وقتی پسر شجاع و لوسیمی در دود گم شدند
هوای پاییز بهبهان در آن عصرِ چهارشنبهی آبان ۱۳۶۲، بویِ اضطراب میداد؛ اما در کوچهپسکوچههای شهر، دل بچهها جای دیگری بود. تلویزیونهای ۱۴ اینچ سیاهوسفید، رفیق محرم خانهها بودند و همهی تقویم یک کودک دههی شصتی، خلاصهمیشد در یک وعدهی مقدس؛ زنگ تفریح زندگی، ساعت پخش «مهاجران» و «پسر شجاع».