در حال باز کردن صفحه… محتوای تازه در راه است
در روزهای کوتاه پاییز چه بخوانیم؟
فرهنگ و هنر عصر ایران
در روزهای کوتاه پاییز چه بخوانیم؟
عصر ایران فرهنگ و هنر

در روزهای کوتاه پاییز چه بخوانیم؟

۱۴۰۵/۰۹/۰۱ ۱۸:۱۳ ۳ بازدید ۴ دقیقه مطالعه

با فرا رسیدن پاییز و حتی هوای زمستانی در برخی نقاط شاید بهتر باشد، روحتان را به برخی از بزرگ‌ترین و بهترین رمان‌ها بسپارید. «پرفروغ‌ها» اثر «النور کاتن» «برادران کارامازوف» نمونه‌های از کتاب‌هایی باشکوه‌اند که ارزش آن را دارند، برایشان وقت بگذارید.

به گزارش ایسنا، «اف. اسکات فیتزجرالد» در «گتسبی بزرگ» نوشت: «وقتی هوا در پاییز خنک می‌شود، زندگی از نو آغاز می‌شود.» از همین رو پس از مطالعه رمان‌های تابستانی، حالا وقت آن رسیده که به پروژه‌های بلندپروازانه‌تری بپردازیم. نه آثار کوتاهی مثل «گتسبی»، بلکه کتاب‌های سنگین و بزرگ‌تری که مدت‌هاست ذهنتان را مشغول کرده‌اند. کتابی که وقتی پاییز به زمستان تبدیل می‌شود، خودتان را در آن غرق کنید. حداقل تعداد صفحات کتاب‌های پیشنهادی این فهرست که توسط نشریه «گاردین» گردآوری شده است، ۶۰۰ صفحه است؛ به‌قدری بلند که احتمالا دست‌کم یک هفته و به‌احتمال زیاد چند هفته را بتوان با آن‌ها گذراند. البته کتاب‌هایی که در قالب چند جلد منتشر شده‌اند در این فهرست گنجانده نشده‌اند. در ادامه با منتخبی از آثار معرفی‌شده توسط «گاردین»‌ آشنا می‌شوید:‌ «۲۶۶۶» اثر «روبرتو بولانیو»(۲۰۰۴) بولانیو که می‌دانست در حال مرگ است، قصد داشت رمان پنج‌بخشی «۲۶۶۶» را در جلدهای جداگانه منتشر کند، چون فکر می‌کرد این کار از نظر مالی برای خانواده‌اش سود بیشتری دارد. مجریان وصیت او برخلاف خواسته‌اش عمل کردند و این کتاب عظیم ۹۰۰ صفحه‌ای نخست به اسپانیایی و سپس در ترجمه انگلیسی «ناتاشا ویمر» به پدیده‌ای تبدیل شد. این رمان شهر مرزی خیالی به نام «سانتا ترسا» در مکزیک و موج هولناک قتل‌های زنان در آن را به شکلی گسترده و فراموش‌نشدنی زنده می‌کند. «میدل‌مارچ» اثر «جورج الیوت»(۱۸۷۱–۱۸۷۲) «میدل‌مارچ» که امسال در نظرسنجی «۱۰۰ رمان برتر تمام دوران» نشریه گاردین رتبه یک را گرفت، یکی از همان کتاب‌های «همه‌چیز تمام» است. «الیوت» رمانی درباره یک پزشک شهرستانی را آغاز کرد، آن را رها کرد تا چیزی سریع درباره شخصیتی به نام «دوروتیا بروک» بنویسد و در نهایت آن دو را در کاری کاملا یگانه و فراموش‌نشدنی ترکیب کرد. شاید نبوغ واقعی آن در این باشد که هم روایتی عمیقا لذت‌بخش از سرنوشت‌های گوناگون جمعیت بزرگ شخصیت‌هایش است و هم کاوشی فلسفی و عمیق در ماهیت واقعیت. «Dhalgren» اثر «ساموئل آر. دِلانی»(۱۹۷۵) داستان جوانی به نام «کید» که شاعر می‌شود و در شهری نیمه‌ویران آمریکایی به نام «بلونا»‌ دچار فروپاشی روانی می‌شود. این رمان که میلیون‌ها نسخه از آن به فروش رسیده است، یکی از عجیب‌تر و مبهم‌تر رمان‌های علمی‌تخیلی است که توانسته مخاطب انبوه پیدا کند. «ویلت» اثر «شارلوت برونته»(۱۸۵۳) «ویلت» پس از مرگ خواهر و برادرانش امیلی، آن و پاتریک نوشته شد و عجیب‌ترین، تیره‌ترین و گیج‌کننده‌ترین رمان شارلوت برونته است. شخصیت لوسی اسنو در شهر خیالی «ویلت» نه‌تنها کار معلمی مدرسه پیدا می‌کند، بلکه با آشفتگی روانی و عشق یک‌طرفه نیز روبه‌رو می‌شود. این کتاب یکی از پایان‌های بزرگ مبهم ادبیات را دارد؛ چیزی که برونته آن را «معمای کوچک» نامید. «آن» اثر «استیون کینگ»(۱۹۸۶) کینگ ۱۷ رمان نوشته که واجد شرایط این فهرست می‌شوند و سه مورد از آن‌ها بیش از ۱۰۰۰ صفحه هستند. «آن» نه‌تنها یکی از بلندترین رمان‌های اوست، بلکه به‌احتمال زیاد بهترینشان نیز شاید باشد. کتاب از همان آغاز ترسناک است؛ وقتی «جورجی دِنبرو» در طوفانی پاییزی به دنبال قایق کاغذی‌اش می‌دود و با«پنی‌وایز» دلقک روبه‌رو می‌شود. «کوه جادو» اثر «توماس مان»(۱۹۲۴) «مان» این رمان را در ۱۹۱۳ آغاز کرد و قصد داشت همتای کمدی‌ای برای دیگر نوشته خود، یعنی «مرگ در ونیز» باشد. او آن را بیش از یک دهه بعد، زمانی که دیدگاه سیاسی‌اش کاملاً تغییر کرده بود و جنگ جهانی اول اروپا را از نو شکل داده بود، به پایان رساند. «جاناتان استرنج و آقای نورل»اثر «سوزانا کلارک»(۲۰۰۴) دنیای نخستین رمان کلارک که غنی تصور شده، دنیایی آشناست: انگلستان قرن نوزدهم که در رمان‌های جین آستن با آن روبه‌رو می‌شویم. اما در این نسخه از آن، جادو که واقعی است اما مدت‌ها از رونق افتاده در حال بازگشت است. کشمکش میان دو جادوگر که نامشان در عنوان کتاب آمده است، جذاب است. «پرفروغ‌ها» اثر النور کاتن (۲۰۱۳) کاتون در ۲۸ سالگی جوان‌ترین نویسنده‌ای شد که تا آن زمان جایزه بوکر را برده بود و «پرفروغ‌ها» با تمام ۸۳۲ صفحه‌اش بلندترین کتابی شد که چنین افتخاری را کسب کرده است. این کتاب داستانی از دزدی، قتل و ارواح در شهری در دوران تب طلا در نیوزیلند را روایت می‌کند. «برادران کارامازوف» اثر فئودور داستایفسکی (۱۸۷۹–۱۸۸۰) آخرین رمان داستایفسکی (او سه ماه پس از انتشارش درگذشت) با گستره و جاه‌طلبی عظیم، فقط در چند روز می‌گذرد. دمیتری، ایوان و آلیوشا در امتداد خطوط وظیفه‌شناسی، حرفه‌ای‌گری و دین‌داری تقسیم می‌شوند، اما همه آن‌ها از پدرشان زخم خورده‌اند. تلخ، خنده‌دار، وحشی و دارای شتابی مقاومت‌ناپذیر است. «اردک‌ها، نیوبری‌پورت» اثر لوسی المان (۲۰۱۹) این کتاب جایزه بوکر را نبرد، اما با ۱۰۳۰ صفحه همچنان بلندترین رمانی است که تاکنون در فهرست کوتاه این جایزه قرار گرفته است. کتاب از یک جمله واحد تشکیل شده که از ذهن یک خانه‌دار اهل اوهایو جاری می‌شود و گاهی با روایتی از یک شیرکوهی ماده که توله‌هایش را بزرگ می‌کند، قطع می‌شود. «جنگ و صلح» اثر لئو تولستوی (۱۸۶۹) رمان بلندی که در ابتدا چالش‌برانگیز است، اما به طرز باورنکردنی سرگرم‌کننده است و از فصل‌های بسیار کوتاه تشکیل شده است. ۳۶۵ فصل که خواندنش را در تکه‌های کوتاه آسان می‌کند. آن تکه‌ها ماه‌ها ادامه خواهند یافت، اما شما برایشان زندگی خواهید کرد.

آل را نصب کن دسترسی سریع، بدون فروشگاه