شیرین احمدنیا: فریب میانگینهای پیشرفت را میخوریم اما همچنان جامعه سنتی هستیم / در جامعه سنتی زن مایملک شوهر است / هنوز کودک همسری داریم
به گزارش خبرآنلاین، شیرین احمدنیا، رئیس انجمن جامعهشناسی ایران، با اشاره به تغییرات اجتماعی و افزایش سطح تحصیلات زنان، معتقد است نباید با تکیه بر میانگینها، وضعیت امروز زنان در ایران را یکدست و دگرگونشده تصور کرد. او میگوید در بخشهایی از کشور همچنان ارزشهای سنتی قدرت زیادی دارند و زن بهعنوان موجودی وابسته و تحت کنترل مردان شناخته میشود؛ نگاهی که در آن زن مایملک شوهر تلقی میشود.
شیرین احمدنیا در گفتوگو با خبرآنلاین بیان میکند: «درست است که ما شاهد تغییر در جامعه هستیم، اما معمولا فریب میانگینها را میخوریم. مثلا میگوییم متوسط سطح تحصیلات زنان ایرانی و جامعه ارتقا پیدا کرده است اما ما همچنان یک جامعه سنتی محسوب میشویم و بسیاری از ارزشهای سنتی در نقاط مختلف ایران حاکم هستند.»
او ادامه میدهد: «این ارزشها همچنان قدرت زیادی دارند و تعیینکنندهاند؛ نگاهی که در آن زن مایملک شوهر است. اساسا زن در جامعه سنتی موجودی وابسته است و زندگیاش تحت اختیار و کنترل مردان قرار دارد.»
تداوم ارزشهای سنتی در مناطق مختلف کشور
رئیس انجمن جامعهشناسی ایران با اشاره به حضور پررنگ این نگرشها در بخشهایی از کشور میگوید: «این فضای سنتی همچنان در کشور ما وجود دارد. کافی است کمی از استانهای مرکزی کشور فاصله بگیرید؛ فضای زندگی در مناطق دور از پایتخت، با چنین نگرشی هماهنگی زیادی دارد. در این مناطق، چیزی حدود ۱۷ تا ۱۸ درصد کودکهمسری وجود دارد. منظور از کودکهمسری، ازدواج دختران زیر ۱۸ سال است.»
احمدنیا با تأکید بر اینکه بازنمایی رسانهای نمیتواند تمام واقعیتهای اجتماعی و فرهنگی ایران را نشان دهد، بیان میکند: «بنابراین باید به یاد داشته باشیم که رسانهها اخبار همه نقاط ایران را با توجه به تنوع فرهنگی موجود منعکس نمیکنند. به همین دلیل، وقتی درباره یک دختر ایرانی امروزی صحبت میشود، بلافاصله یک دختر پایتختنشین و از طبقه متوسط به بالا به ذهن میآید؛ در حالی که واقعیت در نقاط مختلف ایران حکایت از آن دارد که ما همچنان جامعهای به شدت پدرسالار و مردسالار را تجربه میکنیم.»
استقلال زنان همچنان با مقاومت روبهرو است
این جامعهشناس در ادامه به نگاه حاکم درباره وابستگی زنان اشاره میکند و میگوید: «ما همچنان با این تصور مواجه هستیم که زن در جامعه موجودی وابسته است و اختیار عملی از خودش ندارد تا بتواند اراده خود را به خانواده، محیط و محله تحمیل کند. پذیرش چنین ارادهای از سوی زنان با مقاومت مواجه میشود.»
او با اشاره به زمانبر بودن تغییر هنجارهای اجتماعی ادامه میدهد: «البته جا افتادن چنین هنجارهایی به زمان نیاز دارد و هنجارشکنان باید برای تثبیت آنها تلاش کنند. برای مثال، در استانهای توسعهیافته، چنین هنجارهایی در حال تحقق هستند؛ مانند اینکه خانوادهای به دختری که مستقل شده اجازه بدهد خانه مستقلی برای خودش داشته باشد.»