در حال باز کردن صفحه… محتوای تازه در راه است
20 سال پس از بمباران آمریکا، خلبان ژاپنی با یک شمشیر سامورایی بازگشت! (+عکس)
بین‌الملل عصر ایران
20 سال پس از بمباران آمریکا، خلبان ژاپنی با یک شمشیر سامورایی بازگشت! (+عکس)
عصر ایران بین‌الملل

20 سال پس از بمباران آمریکا، خلبان ژاپنی با یک شمشیر سامورایی بازگشت! (+عکس)

۱۴۰۵/۰۹/۰۱ ۱۴:۲۷ ۳ بازدید ۹ دقیقه مطالعه

عصر ایران؛ مجله تصویری سلاح - در جریان جنگ جهانی دوم، حملات هوایی ژاپن به مواضع آمریکا در اقیانوس آرام اتفاقی غیرمعمول نبود؛ اما یکی از عجیب ترین عملیات های این کشور، نه در جزایر دورافتاده اقیانوس آرام، بلکه در خاک اصلی آمریکا انجام شد. در سپتامبر 1942، یک خلبان ژاپنی به نام نوبو فوجیتا با هواپیمایی کوچک که از یک زیردریایی به پرواز درآمده بود، دو بمب آتش زا را بر فراز جنگل های ایالت اورگن رها کرد. هدف او آغاز آتش سوزی های گسترده جنگلی و ایجاد خسارت در خاک آمریکا بود. این عملیات که به حملات هوایی لوک اوت (Lookout Air Raids) معروف شد، از چند جهت در تاریخ جنگ جهانی دوم اهمیت دارد. فوجیتا به تنها خلبان نیروی محور تبدیل شد که در طول این جنگ، خاک اصلی و پیوسته ایالات متحده آمریکا را از طریق حمله هوایی بمباران کرد. با این وجود، داستان او به همین عملیات نظامی ختم نمی شود؛ مردی که زمانی برای آتش زدن جنگل های آمریکا فرستاده شده بود، سال ها بعد با همان شهری که هدف حمله قرار گرفته بود، رابطه ای دوستانه برقرار کرد.

زیردریایی ژاپنی که به سواحل آمریکا حمله کرد عامل اصلی این عملیات، زیردریایی ژاپنی آی-25 (I-25) بود؛ یک زیردریایی دوربرد از نیروی دریایی امپراتوری ژاپن که قابلیت حمل و پرتاب هواپیمای شناسایی آب نشین را داشت. این زیردریایی حدود 100 خدمه داشت و در طول جنگ برای انجام ماموریت های شناسایی و حملات محدود در آب های دوردست به کار گرفته می شد. منطقه ساحلی اورگن برای خدمه آی-25 ناآشنا نبود. این زیردریایی پیش تر نیز در همان حوالی عملیات هایی انجام داده بود. در دسامبر 1941، اندکی پس از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم، زیردریایی آی-25 در نزدیکی دهانه رودخانه کلمبیا به دو نفتکش حمله کرد. یکی از این کشتی ها، نفتکش خالی اس اس کنتیکت (SS Connecticut) بود که با اصابت اژدر آسیب دید. در آن زمان، توپخانه فورت استیونز، یک تاسیسات نظامی ساحلی آمریکا، به دلیل مشاهده نکردن زیردریایی از شلیک خودداری کرد. چند ماه بعد، این زیردریایی بار دیگر به منطقه بازگشت. در شب 21 ژوئن 1942، خدمه آی-25 با استفاده از اطلاعاتی که از عملیات قبلی به دست آورده بودند، از میان میدان های مین عبور کردند و با توپ عرشه 5.5 اینچی خود به سمت فورت استیونز آتش گشودند. حدود 17 گلوله به محدوده این پایگاه نظامی اصابت کرد، اما خسارت قابل توجهی به بار نیامد. این رویداد از نظر تاریخی اهمیت ویژه ای داشت؛ زیرا فورت استیونز به تنها تاسیسات نظامی در خاک اصلی آمریکا تبدیل شد که پس از جنگ 1812 هدف گلوله باران یک ناو جنگی خارجی قرار گرفت. حمله هوایی با یک هواپیمای آب نشین سه ماه پس از گلوله باران فورت استیونز، زیردریایی آی-25 ماموریت دیگری را در سواحل اورگن آغاز کرد. صبح 9 سپتامبر 1942، این زیردریایی در نزدیکی کیپ بلانکو به سطح آب آمد و هواپیمای آب نشین یوکوسوکا E14Y را به پرواز درآورد. این هواپیمای کوچک که در میان نیروهای متفقین با نام مستعار «گلن» شناخته می شد، توسط نوبو فوجیتا، افسر پرواز نیروی دریایی ژاپن، هدایت می شد و افسر دیگری به نام شوجی اوکودا نیز او را همراهی می کرد. هواپیما دو بمب آتش زای 76 کیلوگرمی حمل می کرد که هدف از پرتاب آن ها، شعله ور کردن جنگل های منطقه و ایجاد آتش سوزی گسترده بود. نقشه ژاپنی ها این بود که با استفاده از پوشش گیاهی خشک و جنگل های وسیع اورگن، آتش سوزی هایی ایجاد کنند که مهار آن ها برای نیروهای آمریکایی دشوار باشد. چنین حمله ای می توانست افزون بر خسارت اقتصادی، فشار روانی قابل توجهی بر مردم آمریکا وارد کند؛ به خصوص در شرایطی که کشور درگیر جنگی گسترده در دو جبهه بود. فوجیتا پس از رسیدن به منطقه کوهستانی امیلی، نخستین بمب را در محدوده ویلر ریج رها کرد. محل دقیق اصابت بمب دوم مشخص نیست. بمب نخست باعث آغاز آتش سوزی کوچکی در حدود 16 کیلومتری شرق شهر بروکینگز شد.

چگونه جنگل های اورگن از یک آتش سوزی بزرگ نجات پیدا کردند؟ با وجود اینکه هدف عملیات ایجاد یک آتش سوزی گسترده بود، نتیجه حمله بسیار محدودتر از چیزی شد که ژاپنی ها انتظار داشتند. یکی از دلایل اصلی، شرایط جوی منطقه بود. بارندگی اخیر باعث شده بود پوشش گیاهی و سطح جنگل رطوبت زیادی داشته باشد و همین موضوع مانع گسترش سریع شعله ها شد. از طرف دیگر، بمب ها در ارتفاع مناسبی رها نشده بودند و به همین دلیل تنها چند نقطه کوچک و پراکنده آتش گرفتند. هاوارد «راز» گاردنر، مسئول دیده بانی آتش سوزی در برج مراقبت کوه امیلی، هواپیمای ژاپنی را هنگام ورود به منطقه مشاهده کرد. او هرچند لحظه بمباران را ندید، اما دود ناشی از آتش سوزی را تشخیص داد و موضوع را به مرکز اعزام نیرو گزارش کرد. پس از دریافت گزارش، از گاردنر خواسته شد برای بررسی وضعیت و مهار آتش به محل برود. هم زمان کیت وی. جانسون، دیده بان برج مراقبت بیر والو، نیز برای کمک اعزام شد. این دو نفر خود را به محل رساندند و ساعت ها برای جلوگیری از گسترش شعله ها تلاش کردند. آن ها تمام شب در منطقه ماندند و صبح روز بعد، گروهی از نیروهای اطفای حریق نیز به کمکشان آمدند. در نهایت، آتش سوزی پیش از آنکه به یک بحران بزرگ تبدیل شود، مهار شد. در همین حال، پس از نخستین حمله، یک هواپیمای گشتی نیروی هوایی ارتش آمریکا متوجه زیردریایی آی-25 شد و آن را هدف حمله قرار داد. زیردریایی برای فرار مجبور شد به زیر آب برود و در نزدیکی بندر اورفورد در بستر دریا پنهان شود. حملات آمریکا خسارت چندانی به آن وارد نکرد.

حمله دوم؛ بازگشت فوجیتا به آسمان اورگن عملیات فوجیتا به همان حمله نخست محدود نماند. حدود سه هفته بعد، در 29 سپتامبر 1942، او بار دیگر با همان هواپیمای آب نشین از زیردریایی آی-25 به پرواز درآمد. این بار از چراغ دریایی کیپ بلانکو به عنوان نشانه ای برای مسیریابی استفاده کرد و پس از حدود 90 دقیقه پرواز به سمت شرق، بمب های آتش زای خود را بر فراز منطقه رها کرد. فوجیتا پس از بازگشت گزارش داد که شعله های آتش را دیده است، اما این حمله برخلاف عملیات نخست، در آمریکا شناسایی نشد و آتش سوزی قابل توجهی نیز به دنبال نداشت. زیردریایی آی-25 در ادامه ماموریت های خود، دو کشتی آمریکایی به نام های اس اس کامدن (SS Camden) و اس اس لری دوهنی (SS Larry Doheny) را با اژدر هدف قرار داد و غرق کرد. این زیردریایی هنگام بازگشت به ژاپن، زیردریایی شوروی ال-16 را نیز غرق کرد؛ اتفاقی که در شرایطی رخ داد که ژاپن و اتحاد جماهیر شوروی رسما در جنگ با یکدیگر نبودند. خدمه ژاپنی، زیردریایی شوروی را با یک زیردریایی آمریکایی اشتباه گرفته بودند. در مجموع، فوجیتا طی دو پرواز بر فراز اورگن چهار بمب آتش زا رها کرد؛ با این وجود، به دلیل شرایط جوی و محدود بودن آتش سوزی ها، این عملیات نتوانست خسارت گسترده ای به جنگل های آمریکا وارد کند.

سرنوشت نوبو فوجیتا پس از جنگ جهانی دوم فوجیتا پس از پایان ماموریت های عملیاتی خود، همچنان در نیروی دریایی امپراتوری ژاپن خدمت کرد. او تا سال 1944 عمدتا در ماموریت های شناسایی فعالیت داشت و سپس به آموزش خلبانان انتحاری کامیکازه منتقل شد. پس از پایان جنگ، زندگی او مسیر متفاوتی پیدا کرد. فوجیتا به ژاپن بازگشت و ابتدا یک فروشگاه ابزارآلات در استان ایباراکی راه اندازی کرد. او بعدها در شرکتی مشغول به کار شد که در زمینه تولید سیم فعالیت می کرد. اما مهم ترین اتفاق زندگی او پس از جنگ، بازگشت به شهری بود که دو دهه پیش قصد داشت جنگل های اطراف آن را به آتش بکشد. بازگشت خلبان ژاپنی به شهری که بمباران کرده بود در سال 1962، حدود 20 سال پس از حمله هوایی، اعضای انجمن جوانان شهر بروکینگز تصمیم گرفتند از نوبو فوجیتا دعوت کنند تا در جشنواره سالانه آزالیا این شهر شرکت کند. هدف آن ها تبدیل یک خاطره تلخ از جنگ به فرصتی برای دوستی و آشتی میان دو ملت بود. این دعوت برای فوجیتا غیرمنتظره بود. او نمی دانست مردم شهری که زمانی هدف بمباران قرار گرفته بود، چه واکنشی به حضورش نشان خواهند داد. حتی دولت ژاپن پیش از سفر او از مقامات آمریکایی اطمینان خواست که این خلبان سابق به عنوان جنایتکار جنگی بازداشت نخواهد شد. در خود بروکینگز نیز دعوت از یک خلبان ژاپنی که در جنگ به خاک آمریکا حمله کرده بود، با واکنش های متفاوتی رو به رو شد. برخی از ساکنان، به ویژه شماری از کهنه سربازان جنگ، با این تصمیم مخالف بودند و حتی تهدیدهایی علیه برگزارکنندگان مطرح شد. با این وجود، گروهی دیگر معتقد بودند که این دیدار می تواند فرصتی برای عبور از کینه های گذشته باشد. فوجیتا سرانجام همراه خانواده اش به بروکینگز سفر کرد. او برای نشان دادن حسن نیت خود، شمشیر کاتانای خانوادگی اش را که قدمتی حدود 400 سال داشت، به مردم شهر هدیه داد. این شمشیر همان سلاحی بود که او در دوران جنگ نیز همراه خود حمل می کرد. این هدیه نمادی از آشتی و دوستی با دشمن سابق بود. فوجیتا پیش از سفر نگران بود که با استقبال خصمانه مردم رو به رو شود و حتی گفته بود اگر مردم شهر با او دشمنی کنند، با همان شمشیر به رسم سامورایی ها دست به سپوکو (خودکشی آیینی) خواهد زد. اما برخلاف نگرانی هایش، بیشتر مردم با احترام و مهربانی از او استقبال کردند. شمشیر خانوادگی فوجیتا بعدها در تالار شهر بروکینگز نگهداری شد و در سال 1995 به محل نمایش ویژه ای در کتابخانه جدید شهر منتقل شد. این اثر تاریخی همچنان به عنوان نمادی از آشتی میان دو کشور شناخته می شود.

درخت دوستی؛ نمادی از صلح در محل بمباران فوجیتا پس از نخستین سفر، ارتباط خود را با مردم بروکینگز حفظ کرد و در سال های 1990، 1992 و 1995 بار دیگر به این شهر بازگشت. یکی از نمادین ترین اقدامات او در 9 سپتامبر 1992، یعنی پنجاهمین سالگرد بمباران، انجام شد. فوجیتا در محل سقوط یکی از بمب های خود در جنگل های اطراف کوه امیلی، یک نهال درخت چوب سرخ (سکویا) کاشت. او این درخت را نمادی از دوستی و صلح میان ژاپن و آمریکا می دانست؛ اقدامی معنادار از سوی مردی که پنج دهه پیش قصد داشت همان جنگل را به آتش بکشد. او همچنین برای تقویت ارتباط فرهنگی میان دو کشور تلاش کرد. فوجیتا در تامین هزینه سفر گروهی از دانش آموزان دبیرستانی بروکینگز به ژاپن مشارکت داشت و برای تهیه کتاب های کودک به زبان انگلیسی و آشنایی بیشتر مردم شهر با فرهنگ های مختلف نیز کمک مالی کرد. در سال 1997، زمانی که فوجیتا در بیمارستانی در شهر تسوچیورا در استان ایباراکی ژاپن بستری بود و وضعیت سلامتی اش رو به وخامت می رفت، شورای شهر بروکینگز او را به عنوان شهروند افتخاری این شهر معرفی کرد. او در 30 سپتامبر 1997، در 85 سالگی درگذشت. پس از مرگش، بخشی از خاکستر او نیز بنا به خواسته اش به محل بمباران در نزدیکی کوه امیلی منتقل شد تا برای همیشه پیوند نمادین او با این منطقه حفظ شود.

میراث متفاوت نوبو فوجیتا داستان نوبو فوجیتا یکی از نمونه های قابل توجه در تاریخ جنگ جهانی دوم است؛ خلبانی که ماموریت داشت در خاک دشمن آتش و ویرانی به پا کند، اما سال ها بعد برای جبران گذشته و ایجاد دوستی به همان منطقه بازگشت. عملیات نظامی او در سال 1942 از نظر خسارت چندان موفقیت آمیز نبود، اما بازگشت های بعدی اش تاثیری ماندگار بر روابط میان مردم بروکینگز و ژاپن گذاشت. امروزه شمشیر 400 ساله خانواده فوجیتا در کتابخانه عمومی چتکو در بروکینگز نگهداری می شود. تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور

آل را نصب کن دسترسی سریع، بدون فروشگاه