عشق دنا | استوار دوم محمد فتاحی، جوانترین شهید ناو دناست
محمد به خانه برگشت خانواده پس از روزها انتظار، پیکر محمد را دیدند؛ پیکری که از تهران تشییع شد، سپس به شیراز و فسا رسید و در نهایت مردم زاهدشهر، از توابع شهرستان فسا، شهر خود محمد، میزبان او شدند. سارا فتاحی، خواهر شهید، میگوید: «وقتی پیکر برادرم را دیدم، کاملاً سالم بود؛ فقط خواب بود. محمد همیشه وقتی میخوابید، خواب خرگوشی داشت و چشمهایش حالت نیمهباز بود. وقتی دیدیمش، همانطور بود.» مراسم تشییع محمد در شهرشان باشکوه برگزار شد؛ خیابانهای شهر مملو از مردمی بود که برای بدرقه محمد آمده بودند. ماندگارترین تصویر او تازه گواهینامه گرفته بود و مدام به مادرش میگفت ماشین میخرد و هر وقت آمد مرخصی با ماشین هم کار می کند. در کنار حضورش در نیروی دریایی، هر کاری که از دستش برمیآمد انجام میداد. با شهید جاویدالاثر حاجاحسان کاویانی که او نیز در ناو دنا حضور داشت، نقاشی ساختمان هم انجام میداد. حتی در آخرین مرخصی، پیش از رفتنش، برای آمادهکردن زمین و کاشت بذردر زاهدشهر دوشادوش پدرش کار کرد. یکی از خاطرات ماندگار مادر از محمد، بازگشت او از رشت است. آن روز مادر نگران طولانیشدن مسیر بود و محمد بدون اینکه چیزی به او بگوید، با خواهرش هماهنگ کرده بود. لباس نیروی دریایی پوشیده و خود را به خانه رسانده بود. مادر روایت میکند: «آمده بود داخل کوچه و به من زنگ زد. گفت مادر، یکی از بچهها آمده سر کوچه، برایتان یکسری وسایل فرستادهام که آورده است. من و پدرش رفتیم سر کوچه دیدیم خودش آمده. به پدرش سلام نظامی داد. میدانست آرزوی من دیدنش در لباس نظام است و برای همین با همان لباس آمده بود. محمد آن روز، بیآنکه بداند، یکی از ماندگارترین تصاویر زندگی خانواده را برای همیشه ثبت کرد.»
مثل عروس بانو ترکزاده میگوید: «هیچگاه با انتخاب مسیر نظامی او مخالفت نکردیم؛ حتی تمام مراحل ثبتنام محمد را خودم پیگیری کردم و هنگام رفتنش به تهران نیز همراهیاش کردم. محمد ۱۳ دی ۱۴۰۲ وارد نیروی دریایی شد. آنقدر شیفته کارش شد که هر وقت از ناو دنا صحبت میکرد یا عکسش را نشانمان می داد میگفت ببینید، عروسک است، عروسک. میگفت ناو دنا، عشق من است. میگفت دنا مثل عروس است. در سفر رزمایش بینالمللی صلح و دوستی هند هم از داخل ناو مرتب برای ما فیلم میفرستاد؛ فیلمهایی از ناو دنا که برایش افتخار بود. در یکی از فیلمها میگفت ببینید ناو دنا در جهان میدرخشد؛ بچههای ناو دنا در ایران و جهان میدرخشند. حتی در آخرین تماسهای تصویری، هنوز همان شور و شوق در صدایش بارز بود. محمد از مأموریتی که برایش بسیار مهم بود، با هیجان صحبت میکرد.» مادر شهید یادآوری میکند: « وقتی پسرم ۱۷ سالش شد، در یزد زندگی میکردیم. متوجه شد که نیروی دریایی ارتش در حال استخدام نیرو است. با محمد رفتیم به دفتر استخدام نیروی دریایی. کمد ویترینی آنجا بود که داخلش کلاه و یونیفرم نیروی دریایی گذاشته بودند. محمد سریع به طرف آن کلاه رفت و از آن عکس گرفت. به من گفت مامان، نگاه کن ببین چقدر خوشگل است و چه ابهتی دارد!»
سارا فتاحی، خواهـر ناواستواردوم شهید محمد فتاحی، درباره برادرش میگوید: «محمد در هنرســتان رشته مکانیک خوانده بود و در تعمیرات خودرو ماهر بود. کل خانواده از علاقهاش به ماشینهای سنگین باخبر بودند و با این حال میدانستیم که مدتی است تصمیم دارد یک نیسان بخرد. ۲ماه پیش از رزمایش دریایی به میزبانی هند، بالاخره یک دستگاه نیسان خرید؛ ماشینی که با افتخار روی آن نوشته بود: گروهبان.» اما کشور ناگهان با تهاجم دشمن آمریکایی- صهیونی رو به رو شد: «جنگ برای خانواده با اضطراب و اشک همراه بود. روزی که فهمیدیم رهبر شهید شدهاست، خیلی گریه کردیم. میگفتیم تا زمانی که رهبر هست، محمد هم در امان است. خود محمد هم همیشه امید به زندگی داشت، هیچوقت از مرگ حرف نمیزد؛ جز یک بار. او همان روز اول جنگ به دوستش گفته بود: اگر من شهید بشوم، نیسانم نشود آینه دق پدر و مادرم! همان نیسانی که روی آن با افتخار نوشته بود گروهبان.» سارا فتاحی خاطرهها را یکی یکی مرور میکند تا یاد برادرش را تداعی کند: «هرچه کار میکرد، دودستی تقدیم پدر و مادرم میکرد. اینطور نبود که بگوید من جدا کار میکنم و پولم هم جداست. تمام فکرش این بود که پدر و مادر کمبودی نداشته باشند. وقتی خانه نبود مدام حالشان را از من میپرسید. میپرسید داروهایشان را گرفتهام یا نه؟ خانه چیزی کم ندارد؟ آیا پدر و مادر راحت هستند؟ ... برای پدر و مادرمان همهکار میکرد. محمد یک کارت بانکی در اختیار من گذاشته بود و پول به آن کارت واریز میکرد تا اگر روزی پدر یا مادر بیمار شدند و او نبود، من بتوانم آنها را پیش دکتر ببرم. محمد بامحبت بود. عادت داشت برای همه سوغاتی بیاورد. برای پسر ۵سالهام کلاههای خودش، لباس پلیسی و اسباببازیهای پلیسی میآورد و هر بار که به مرخصی میآمد، سعی میکرد خانواده را با مهربانیهایش غافلگیر کند. دل همه ما برایش تنگ شده است.»
عباس فتاحی، پدر شهید، از تنها پسر شهیدش و آخرین ماموریت او در ناو دنا چنین یاد می کند: «اولین بار بود که میخواست به سفر طولانی دریایی برود و قطعاً این سفر استرسهای خودش را داشت. برای همین همراهان قدیمیتر او و دوستانی که تجربه این سفرها را داشتند، هرکس به پسرم توصیهای داشت. یکی از دوستانش به اسم حسین رضاعلی که الان جاویدالاثر است، به محمد توصیه کرده بود در این سفر طولانی همراه خودش کمی خاک وطن را بیاورد که حتماً لازم میشود. محمد اول فکر کرده بود رفیقش سر به سرش گذاشته و خواسته با او شوخی کند. این حرف دوستش را جدی نگرفته بود، ولی بعد متوجه شده بود که باید این توصیهها را جدی بگیرد. به من گفت بابا، میگویند همراهداشتن خاک برای این است که در طول مدتی که روی دریا هستیم و وقتی دچار افسردگی و خستگی میشویم، پابرهنه شویم و خاک را روی روزنامه پهن کنیم و پاهایمان را روی آن بگذاریم تا پاها با خاک در تماس باشند. این کار باعث آرامش میشود و استرس را از بین میبرد. با همین استدلال، قبل از رفتن پسرم به این سفر، با محمد رفتیم در باغچه حیاط خانهمان و از آنجا خودم برایش خاک برداشتم و در داخل کیسه پلاستیکی ریختم و به محمد دادم. سر پلاستیک را گره زد و در کنار وسایل دیگر در کیف سفرش گذاشت که با خودش ببرد. بعد از این حادثه، الان که به همه ماجراها فکر میکنم، تصور میکنم خاک منزل ما که بخشی از خاک ایران است، همراه با وسایل محمد در ناو دنا، جایی در قعر اقیانوس هند قرار دارد.» پدر شهید در ادامه حرفهایش به دیدار پسر شهیدش با دریادار ایرانی، فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، هم اشاره میکند و عکسی را که در دست دارد نشانمان میدهد: «امیردریادار شهرام ایرانی از یگانهای شناور نیروی سطحی و زیرسطحی مستقر در تنگه هرمز و خلیجفارس بازدید داشتند و وضعیت امنیت تردد خطوط کشتیرانی را مورد ارزیابی قرار میدادند. آن روز دریادار ایرانی برای بازدید و تشکر از پرسنل ناو دنا که محمد هم جزو آنها بود، حاضر شدند و پسرم را تشویق کردند. حالا این عکس محمد با دریادار ایرانی برای ما به یادگار مانده است. در آن روز محمد و دوستش حسین رضاعلی، شهید جاویدالاثر، هر دو، پلاک «نماد ایران» را به گردن داشتند.»