اخبار ویژه
شنژن «کیک قدرت» را به کام جریان تسلیم تلخ کرد!پیش از برگزاری نشست شنژن، جریان غربگرا و برخی رسانههای مدعی اصلاحطلبی با راه انداختن موج «وا ایرانا»، تصویری از یک «تهران و یالتای جدید» ترسیم میکردند که در آن قدرتهای بزرگ، ایران را به عنوان «کیک نظم نوین» میان خود تقسیم میکنند. در همین رابطه، روزنامه «شرق» و همسویانش با دمیدن در شیپور «روسیه هراسی و چین هراسی»، مدعی بودند مسکو و پکن در ازای امتیازگیری از واشنگتن، ایران را در معادلات پشتپرده قربانی میکنند و مسیر را برای فشار همهجانبه و گفتوگوی مستقیم با آمریکا هموار میسازند؛ ادعایی که هدفش جابهجایی مصداق دشمن و القای بنبست به افکار عمومی بود.اما پایان نشست شنژن و قرائت بیانیه پایانی، خطای راهبردی و توهمزدگی این جریان را عیان ساخت. برخلاف پیشبینیهای دلسردکننده، نه خبری از دیکتههایی درباره تنگه هرمز، فشار حداکثری و استمرار محاصره بود و نه نشانی از خواستههایی نظیر خلع سلاح هستهای یا توقف غنیسازی. واقعیت میدان نشان داد که غربزدگان هنوز جمهوری اسلامی را با ایران سال ۱۳۲۲ و حاکمیت دستنشانده آن اشتباه میگیرند و از درک جایگاه کشوری که با اتکا به انسجام ملی و قدرت دفاعی بازدارنده در برابر ابرقدرتها ایستاده، عاجزند.همانگونه که محمد مخبر، دستیار و مشاور رهبر انقلاب، در واکنش به این رویداد تاکید کرد، پیام روشن اجلاس شنژن این بود که آمریکا دیگر توان یارکشی علیه ایران را ندارد و حنای واشنگتن حتی برای متحدان و وابستگان منطقهایاش نیز رنگی ندارد. ایران امروز نه «کیک تقسیم قدرت» دیگران، بلکه بازیگری قَدَر و اثرگذار است که معادلات را رقم میزند؛ حقیقتی که جریان تسلیم باید آن را بپذیرد و با عینک واقعبینی به جهان بنگرد!رقابت تنگاتنگ «نیویورکتایمز» و «سیانان»در لیگ انتشار اراجیفدروغگوی حرفهای، یک گزاره کذب را میان ۹۹ حقیقت محض و مسلم پنهان میکند؛ فرمولی که رسانههای آمریکا در بهکارگیری آن تبحر دارند. 16 نوامبر، رسانه آمریکایی «نیویورک تایمز» با گزارشی متوهمانه، حمله احتمالی به تاسیسات و سدهای ایران را پیشاپیش توجیه کرد؛ این رسانه با تیتر « شاید جنگ، پاسخی برای معمای دیرینه سدهای ایران باشد که بدون دلیل مشخصی ساخته شدهاند» نوشت: «نیما شکری، متخصص امنیت آب، و گروه پژوهشی او در دانشگاه صنعتی هامبورگ آلمان، سالها بود که تعداد غیرمعمول سدها در ایران را زیر نظر داشتند؛ شبکهای که دستکم ۵۳۳ سد را شامل میشود... او گفت: این موضوع همیشه برایم معما بود. چرا آنها اینهمه سد میساختند؟... امسال هنگام مرور اخبار جنگ در کشورش، پرسش قدیمیاش جای خود را به پرسشی تازه داده بود: چرا به نظر میرسد هر جا سدی داریم، در نزدیکی آن حمله موشکی هم اتفاق افتاده است؟». این رسانه آمریکایی در ادامه نتیجه گرفت: «هفت کارشناس حوزه آب و مسائل نظامی که روزنامه نیویورکتایمز با آنها گفتوگو کرده است، میگویند استقرار تأسیسات نظامی پیشرفته و گسترده در نزدیکی سدها، که تأمین مستمر آب و برق را ممکن میکنند، اقدامی منطقی به نظر میرسد». یک روز پس از انتشار این گزارش، «سیانان» دیگر رسانه آمریکایی گوی سبقت را از نیویورکتایمز ربود و در گزارشی خیالی مدعی شد: «ایران در حال توسعه برنامههایی برای هدف قرار دادن مقامات ارشد دولت ترامپ با انفجار یک بمب کثیف یا سلاح شیمیایی در واشنگتن دیسی است».این گزارش در حالی منتشر شد که «لورن بیس»، سخنگوی کاخ سفید در بیانیهای اعلام کرد که «ایالات متحده هرگونه تهدید بالقوه را زیر نظر دارد، اما در حال حاضر هیچ تهدید معتبری علیه خاک آمریکا وجود ندارد». دونالد ترامپ که در سیاه کردن چهره ایران تخصص دارد و از هر بهانهای به این منظور بهره میگیرد، با ادعای سیانان همراهی نکرد، او در پاسخ به خبرنگاری که ادعای سیانان را مجدداً مطرح کرد، گفت: «نمیدانم. مطمئن نیستم. شایعهای وجود دارد مبنی بر اینکه آنها در حال ساخت یک بمب کثیف هستند». رسانههای آمریکایی بار دیگر نشان دادند که چگونه میتوان یک گزاره کذب و ادعای اثبات نشده را میان انبوهی از اطلاعات ظاهراً مستند پنهان کرد تا افکار عمومی برای پذیرش هر سناریویی آماده و جنایات جنگی پیشاپیش توجیه شود.