قصه خانهی ملازری
به گزارش خبرگزاری صدا و سیما مرکز یزد، در یکی از کوچههای شهر شاهدیه، خانهای هست که سالهاست پاتوق بچهها و بزرگترهاست. اینجا خبری از میز و صندلیهای مدرسه نیست؛ روی فرشهای ساده، این خانه، بچهها دور «زریخانم» حلقه میزنند تا قرآن را یاد بگیرند. این، قصه، یک زندگی پر از صفاست؛ قصه، زریخانم و همسرش که خانهشان را وقف قرآن کردهاند. اسم اصلیاش زهراست، اما همه او را به نام «زری» میشناسند. فاطمه سلطانی (زری) وقتی بچه بود، ششونیم سالگی به مدرسه رفت. راه مدرسه خیلی دور بود و پیاده با پدرش میرفت. تا کلاس سوم درس خواند، اما پدرش که مردی مذهبی بود، دیگر اجازه نداد به مدرسه برود. مدیران مدرسه خیلی التماس کردند، اما پدرش گفت به خاطر نامحرم و آخرت دخترش، او را به مدرسه نمیفرستد. بعد از آن، زری به مکتب رفت؛ پیش بانویی به نام «رباب». او، چون خیلی به قرآن علاقه داشت، خیلی زود آن را یاد گرفت. بعد هم سراغ قالیبافی رفت و چند تخته قالی بافت. مدتی هم خیاطِ محله شد؛ خیاطی که لباسهای عید مردم را میدوخت و کارش عالی بود. اما در بیست سالگی، وقتی دید فرزندی ندارد، تصمیم گرفت خیاطی و قالیبافی را کنار بگذارد. با خود گفت بهترین کار این است که قرآن را به بچهها یاد بدهد تاهم سرگرم شود و هم ثواب ببرد. اول سه تا شاگرد داشت، اما کمکم تعدادشان زیاد شد و خانهاش پر از دختر و پسر شد. مکتبخانهای در زمستان و تابستانکار مکتبخانه رونق عجیبی داشت. زمستانها زنهای محله دور هم جمع میشدند و خانه پر از زن میشد. تابستانها هم بچهها میآمدند. روش درس دادن زریخانم همان روش قدیمی و خوبِ «هجی» کردن بود که باعث میشد بچهها قرآن را روان و درست یاد بگیرند. او همیشه دوست داشت بعد از یاد گرفتن قرآن، برای بچهها و بزرگترها جشن بگیرد. زریخانم با دلِ خوش میگوید: از برکت قرآن، زندگیمان هیچ مشکلی نداشت؛ نه دعوا، نه اوقاتتلخی. حتی کربلا رفتنهایم همه به برکت قرآن بود. حاجی قنبر؛ همسری که تکیهگاه مکتبخانه استدر کنار زریخانم، همسرش «حاج قنبرعلی میرجلیلی» با افتخار از او حمایت میکند. حاج قنبرعلی سالها نقاش اتومبیل و آشپز تالار بوده و حالا بازنشسته شده است. او میگوید: از زندگیام کاملاً راضی هستم. بچههایی که به خانهام میآیند، همه بچههای من و نور چشم من هستند. هر وسیلهای از گرما و سرما که بخواهند برایشان فراهم میکنم و خانهام خانه خودشان است. حاج قنبرعلی تصمیم بزرگی هم گرفته است؛ او گفته بعد از خودش، این خانه وقف قرآن میماند تا همیشه در آن قرآن درس بدهند. وقتی کتابها خانه عوض میکنند.اما روی دیگر زندگی زری خانم و حاج قنبر تصمیم بزرگشان در اهدای کتاب است. ماجرا از این قرار است که حاج قنبرعلی، همسر زریخانم، تصمیم گرفت کتابخانه شخصیاش را که حاصل سالها مطالعه و جمعآوری بود، نبندد و آن را از انحصار خانه خارج کند. او نزدیک به ۸۸۰ جلد کتابخاص و ناب را به «کتابخانه شهدای شاهدیه» هدیه کرد تا همه مردم شهر بتوانند از آنها استفاده کنند. مسئول کتابخانه شاهدیه درباره این هدیه ارزشمند میگوید: ما اول فکر میکردیم کتابهای معمولی هستند که حاج آقا میآورد؛ اما وقتی کتابها را تحویل گرفتیم، دیدیم چقدر کتابهای خاص و ویژهای هستند که تقریباً هیچکدامشان را در کتابخانه نداشتیم. این کتابهای اهدایی حالا در کتابخانه خاک نمیخورند؛ استقبال مردم شاهدیه از این گنجینه به قدری خوب بوده که هماکنون حدود ۳۰ درصد از کتابهای حاج قنبرعلی مدام دستبهدست در میان اهالی شهر در گردش است و شهروندان در حال مطالعه آنها هستند. این کار نیک، در کنار کلاسهای قرآن زریخانم، نشان میدهد که چراغ علم، معرفت و خیرخواهی در این خانه کوچک شاهدیه همیشه روشن است؛ یادگاری ماندگار که نام این زوج را به نیکی در فرهنگ کتابخوانی شهر ثبت کرده است.