آغاز محاکمه تارتار؛ آن هم به صورت لایو!
برد پرگل پرسپولیس مقابل پیکان برای بسیاری از رسانهها فقط یک معنا داشت: پاسخ مهدی تارتار به منتقدان! اما واقعاً قرار است از هر مسابقه پرسپولیس یک تعبیر متفاوت درباره جواب دادن سرمربی به این و آن بیرون بیاید؟ آیا هر برد باید تبدیل به تسویهحساب با منتقدان شود و هر لغزش هم بهانهای برای زیر سؤال بردن همه ارکان کادرفنی؟
واقعیت این است که هر مربی دیگری هم جای تارتار روی نیمکت پرسپولیس بود، نمیتوانست هفته به هفته و بهصورت زنده در ورزشگاهها به هواداران پاسخگو باشد. تصور کنید در هفته چهاردهم، پرسپولیس مقابل آلومینیوم امتیاز از دست بدهد؛ آن وقت چه اتفاقی میافتد؟ دوباره موج انتقادها، دوباره مطالبه تغییرات فوری و دوباره نسخه آشنای برکناری دستهجمعی کادرفنی؟ آیا قرار است هر نتیجهای که مطابق میل هواداران نباشد، با یک جابهجایی تازه در نیمکت پاسخ داده شود؟
نه فقط مهدی تارتار، بلکه هر مربی دیگری که هدایت پرسپولیس را بر عهده میگیرد، باید با کارنامهاش در طول فصل ارزیابی شود. این حرف نه دفاع بیقیدوشرط از سرمربی فعلی است و نه تلاشی برای توجیه کیفیت فنی پرسپولیس. اتفاقاً از این تیم میتوان انتظار بیشتری داشت. پرسپولیس در مقایسه با دیگر مدعیان قهرمانی، چیزی کم ندارد و ظرفیت رقابت برای رسیدن به جام را دارد.
اما توقع قهرمانی با این تصور که پرسپولیس باید هر هفته نمایش بینقصی ارائه کند، دو موضوع کاملاً متفاوت است. هیچ تیمی در فوتبال دنیا هر هفته شقالقمر نمیکند؛ حتی مدعیان بزرگ هم امتیاز از دست میدهند، روزهای بد دارند و گاهی از انتظار هواداران فاصله میگیرند.
پرسپولیس هم از این قاعده مستثنی نیست. هوادار حق دارد مطالبهگر باشد و کادرفنی هم باید پاسخگوی عملکردش باشد؛ اما پاسخگویی قرار نیست به محاکمه هفتگی تبدیل شود. یک برد، تارتار را از تمام انتقادها مبرا نمیکند و یک باخت هم بهتنهایی حکم برکناری او نیست.
پرسپولیس را باید با پایان فصل سنجید، نه با شعارهای هیجانی در طول هر مسابقه!