سلام بر کریم باقری، درود بر سیروس قایقران...
هفته گذشته لیگ برتر دو صحنه متفاوت داشت؛ یکی حمله مازیار زارع به داور با بطری آب و دیگری واکنش کریم باقری به انتقادهای حامد کاویانپور. دو اتفاق متفاوت، با دو پیام متضاد؛ اما فدراسیون فوتبال در برابر هر دو سکوت کرد!
از همین ابتدا باید از فدراسیون پرسید: این اتفاقات را ندیدید یا ترجیح دادید واکنشی نشان ندهید؟
رفتار زشت سرمربی ملوان، آنجا که با بطری آب به سمت داور حمله کرد (اینجا ببینید) بهتنهایی به اندازه کافی تأسفبار بود؛ اما ماجرا وقتی تلختر شد که زارع در مصاحبه پس از مسابقه، نهتنها از رفتار خشونتآمیز خود ابراز پشیمانی نکرد، بلکه به شکلی دور از شأن فوتبال از آن دفاع هم کرد. واقعاً فدراسیون در آن لحظه کجا بود؟ آیا قرار نیست با چنین رفتارهایی برخورد شود؟ در بسیاری از لیگهای حرفهای، چنین حرکتی میتواند محرومیتهای سنگینی به دنبال داشته باشد؛ اما در فوتبال ما ظاهراً میتوان به سمت داور بطری پرتاب کرد و بعد هم پشت تریبون ایستاد و از آن دفاع کرد!
در سوی دیگر، کریم باقری را داشتیم؛ مربی پرسپولیس که پس از انتقادهای حامد کاویانپور میتوانست وارد یک جدل شخصی شود و پاسخ تندی به منتقدش بدهد، اما ترجیح داد با متانت حرف بزند: «همیشه همه میتوانند نظر بدهند و من انتقادات را میپذیرم. پیشکسوتان هم میتوانند درباره من نظر بدهند. از حرف آقای کاویانپور هم ناراحت نشدم و او میتواند نظرش را بگوید.»
فدراسیون فوتبال دقیقاً همینجا فرصت داشت یک رفتار درست را برجسته کند؛ از کریم باقری بهخاطر احترام به منتقد و پذیرش حق اظهارنظر پیشکسوتان تقدیر کند و همزمان با تقبیح رفتار مازیار زارع، برای نسل جدید فوتبال خط قرمز بکشد. زمین فوتبال جای لاتبازی نیست؛ داور حریف شخصی مربی نیست و بطری آب هم ابزار تسویهحساب با او نیست.
خدا سیروس قایقران را بیامرزد؛ اسطورهای که نامش در بندرانزلی هنوز با فوتبال و بزرگی گره خورده و مدام او را با مازیار زارع مقایسه میکنند. اما کاش بعضیها پیش از آنکه خود را با نام قایقران بسنجند، کمی هم از منش و شخصیت او درس میگرفتند.
فدراسیون فوتبال اگر قرار است نقشی در فرهنگسازی داشته باشد، دقیقاً در چنین بزنگاههایی باید خودش را نشان بدهد؛ نه اینکه مقابل رفتار زشت سکوت کند و از کنار رفتار قابل تقدیر هم بیتفاوت عبور کند!