از میناب تا تهران؛ فاصلهای به اندازه جغرافیا، پیوندی به وسعت ایران
به گزارش خبرگزاری مهر،سید احمد علوی عضو شورای اسلامی شهر تهران در یک دلنوشته به مناسبت حضور اعضای شورای شهر در میناب نوشت: «بعضی مکانها را نمیتوان صرفا با چشم دید؛ باید در سکوتشان ایستاد، به دیوارهایشان نگاه کرد و اجازه داد قلبت آنچه را زبان از بیانش ناتوان است، روایت کند.
امروز در میناب، در مدرسه شجره طیبه، جایی قدم گذاشتم که نامش با پاکی و طهارت گره خورده، اما خاطرهاش با یکی از تلخترین فصلهای تاریخ این سرزمین پیوند خورده است.
اینجا فقط یک مدرسه نیست؛ اینجا بخشی از حافظه جمعی یک ملت است. هر گوشه آن، یادآور آرزوهای کودکانی است که با کیفهای کوچک و دلهای بزرگ، برای آموختن و ساختن آینده آمده بودند. کودکانی که حقشان بازی، آموختن، خندیدن و بزرگ شدن بود؛ نه آنکه قربانی خشونت و جنگ شوند.
در فضای معنوی این مکان، بیش از هر چیز به این فکر میکردم که چه فاصله عمیقی میان دنیای پاک کودکان و دنیای تاریک جنگافروزان وجود دارد. شجره طیبه، امروز تنها یادآور یک داغ نیست؛ نشانهای از مظلومیت، ایستادگی و حقیقتی است که نباید اجازه داد در هیاهوی زمان فراموش شود.
اما میناب را نمیتوان تنها با اندوهش شناخت.
اینجا در همسایگی آبهای نیلگون خلیج فارس و در نزدیکی تنگه هرمز، بخشی از جغرافیای راهبردی و تاریخی ایران است؛ تنگهای که نامش در معادلات جهان تکرار میشود، اما برای ما ایرانیان چیزی فراتر از یک گذرگاه آبی و یک موقعیت ژئوپلیتیکی است.
تنگه هرمز، بخشی از حافظه تاریخی ماست؛ بخشی از هویت سرزمینی ما و نشانه پیوند ناگسستنی ایران با دریا. ایران در این جغرافیا حضور دارد، ریشه دارد و تاریخ دارد. هیچ قدرتی نمیتواند پیوند یک ملت با سرزمین و آبهای پیرامونش را با تهدید و فشار از میان ببرد.
شاید معنای ایستادگی ایران را باید در همین پیوندها جستوجو کرد؛ از کلاس درسی که باید دوباره در آن صدای خنده کودکان طنینانداز شود تا دریایی که قرنهاست شاهد حضور، تلاش و زندگی ایرانیان بوده است.
ما در برابر جهان تنها از یک مرز جغرافیایی سخن نمیگوییم؛ از خانهای سخن میگوییم که در آن کودک باید امنیت داشته باشد، مدرسه باید محل پرورش امید باشد و دریا باید نماد زندگی، عزت و استقلال یک ملت باقی بماند.
امروز از میناب با دلی آکنده از اندوه و در عین حال با امیدی عمیق بازمیگردم. اندوه برای کودکانی که دیگر میان ما نیستند و امید به روزی که نام شجره طیبه نه با خاطره تلخ جنگ، بلکه با شکوفایی علم، دانایی و آیندهسازی فرزندان این سرزمین شناخته شود.
ایران، تنها خاک و مرز نیست؛ ایران خاطره همین کودکان است، اشک مادرانشان است، ایمان مردمانش است و ایستادگی نسلی است که خانه خود را دوست دارد و برای آبادانی و سربلندی آن مسئولیت میشناسد.
شجره طیبه را باید به خاطر سپرد؛ تنگه هرمز را باید شناخت و ایران را باید با همه رنجها، زیباییها، تاریخ و شکوهش دوست داشت.»