«سهرابنامه» فوتبال، پاشنه آشیل مدیران سیاسی/ تاجرنیا روزی این جنگ را باخت که خود را هوادار معرفی کرد!
سهراب بختیاریزاده باز هم سر تمرین استقلال نرفت تا این بار بحران کاملا شعله کشیده و دودش در آستانه خفه کردن استقلال باشد. در هر اختلافی، حتماً که دو طرف تقصیر دارند و در هر دعوای بین فوتبالی و غیر فوتبالی، حتماً که فوتبالی دلسوزتر است و باید پشت او ایستاد اما در این یک فقره خاص، سهراب حرف دل همیشگی کارشناسان و پیشکسوتان را زد.
کم نبودند کسانی که از روز اول نسبت به رفتارهای تاجرنیا اعتراض و نسبت به کارهای او انتقاد میکردند. مرد اول باشگاه بزرگ شهوتی عجیب برای دیده شدن داشت و راههای جدیدی برای شهرت ابداع کرد، از آن همه خریدهای خارجی که هیچکس آنها را گردن نگرفت تا آوردن و میدان دادن به کسانی که آوردهای برای استقلال و فوتبال ایران نداشتند.
سهراب به نداشتن زمین به عنوان اصل اول در موفقیت یک تیم اعتراض دارد. حق با اوست، چرا باید در حالی که همه میدانیم استقلال و پرسپولیس فقط به تیم فوتبالشان زنده هستند، این همه پول خرج کارهای جانبی شود، در حالی که اصل اصلی و اساسی که همان زمین تمرین باشد، روی هواست؟
سهراب به نابرابری پرداختیها اعتراض دارد که اینجا هم حق با اوست، چون همه میدانیم این نابرابری تیم را به هم ریخته و فردای روزگار که نتیجه نگیرد، سرمربی فحش خواهد خورد و باید پاسخگو باشد! سهراب در این ماجرا برادری خود را اثبات کرد و این همه ماه دندان بر جگر گذاشت اما حتماً که نشانهای برای تغییر ندیده که کاسه صبرش لبریز شده است.
هیچکس مخالف هزینه کردن در سایر رشتههای ورزشی نیست سوال اینجاست که چرا روش مدیریت گلخانهای در رشتههایی زود بازده به کار گرفته میشود؟ آنها که مسابقاتشان نزدیک است و از شرایط اقتصادی کشور استفاده و قهرمانانش را با حداقلها به خدمت بگیریم تا کارنامه موفقیت و مدالهایشان را خود، به سینه بزنیم!
وقتی صدای سهراب درآمد، برخی گمان کردند جنگ قدرت برای از میدان به در کردن مدیرعامل تازه وارد باعث استفاده از کارت سرمربی محبوب شده اما حالا با هدفگیری تاجرنیا توسط سهراب، این فرضیه در بهترین حالت قرائت به معکوس میشود! حتی اگر چنین باشد، باز سوال اینجاست که چرا یک مدیر سیاسی چنین گزکی به دست مخالفانش داده که بتوانند او را بکوبند؟
همه، این حرفها را همیشه میزدند اما اهمیت شنیدن دوباره حرفهای تکراری، این بار به آن است که از دهان سهراب درآمده، او که در سختترین شرایط کارش را کرده و کسی نمیتواند بگوید بیرون گود نشسته است. اما فکر میکنید چرا همه این وصلهها به تاجرنیا و مدیران استقلال میچسبد؟ چرا مدیران سیاسی در فوتبال اینقدر موضع ضعف دارند؟
مگر سیاسیون جذام دارند که اینقدر برای ورودشان به فوتبال -یا ورزش- گارد داریم؟ مگر ورزشیها به شورای شهر و سیاست نرفتند؟ اصلاً مدرک تحصیلی یک نفر و خاستگاهش که از کجا آمده، چه اهمیتی دارد اگر او ادعا نکند و کار را بلد باشد؟ نکته دقیقاً در همین دو قسمت آخر است! اینکه مدیران سیاسی وارد شده به فوتبال، ادعا میکنند و ضرر میزنند و کار را بلد نیستند!
مشکل علی تاجرنیا و تمام مدیران سیاسی وارد شده به فوتبال دقیقاً از همان روز اول و جایی آغاز میشود که آنها میخواهند کمبود عکس با لباس ورزشی خود را در کلام جبران، و خود را هوادار سینه چاک جا میزنند! آنها که مدرک دکترای خود را با یادآوری مدام به اطرافیان، دلیلی بر تخصص میدانند اما از همان قدم اول همه میفهمند طرف این کاره نیست!
ما در همین فوتبال مدیرانی مثل صفایی فراهانی را داشتیم که هرگز ادعای فوتبالی بودن و هواداری نکرده و نخواست مدرک یا سوابق مدیریتی خود را در حلق فوتبالیها فرو کند. تصمیمات اشتباه هم در یک سال اول کارشان داشت اما از وقتی که آمد مشخص بود که لااقل مدیریت را بلد و همین تخصص و همان ادعا نکردن در فوتبالی بودن، باعث شد موفق شود.
نگاه کنید به بازیکنانی که بعد از امضای قرارداد با این دو تیم بزرگ ادعا میکنند از کودکی طرفدار این تیم بودهاند. کدامشان در استقلال و پرسپولیس موفق شدند؟ یا مربیانی که شال چرخانده و سکوها را تهییج میکردند، کدامشان جام آورده یا بازیکنی ساختند؟ مدیرانی هم که از سیاست میآیند اما ادعای فوتبالی دارند، دقیقاً به همین گروه تعلق دارند و سرنوشتشان نیز همان است! چون جای هوادار روی سکوهاست و بابت هواداری، حقوق نمی گیرد!