بحران در استقلال؛ تیمی که نباخت، اما به دست مدیران خودی زمینگیر شد!
به گزارش همشهریآنلاین، استقلال سهراب بختیاریزاده تا اینجای فصل شبیه یک معجزه فوتبالی و نماد بارز فعل خواستن بوده است؛ تیمی که در ابتدای راه با کابوس پنجرههای بسته و محدودیتهای بیشمار نقلوانتقالاتی پا به مسابقات گذاشت، اما به جای تسلیمشدن و بهانهتراشی، از خود یک مدعی تمامعیار و قابلاحترام ساخت. آبیپوشان پایتخت با هدایت سهراب، در رقابتهای فشرده لیگ برتر هنوز طعم تلخ شکست را نچشیدهاند و در آوردگاه سخت لیگ نخبگان آسیا نیز قامت یک مدعی را با شایستگی حفظ کردهاند. بختیاریزاده نشان داد که با دستهای بسته و بضاعت محدود هم میتوان کارهای بزرگی کرد و به هواداران امید بخشید اما ظاهرا در ساختار مدیریتی استقلال، موفقیت به جای آنکه با حمایت و پاداش همراه شود، با سنگاندازیهای عجیبتر و بیتفاوتیهای ویرانگر پاسخ داده میشود.
حالا اما آرامش از اردوگاه تیمی که با چنگ و دندان و قطرهقطره عرق بازیکنان ساخته شده بود، رخت بربسته است. ماهعسل مدیرعامل جدید باشگاه، مصطفی متدین، با کادر فنی خیلی زودتر از حد تصور به پایان رسید و جای خود را به یک تنش فرساینده داد. استقلال در شرایطی باید دوشنبه هفته آینده (دوم آذرماه) در ابوظبی به مصاف العین، صدرنشین قدرتمند و متمول منطقه غرب آسیا برود که به جای تمرکز بر مسائل تاکتیکی و آنالیز حریف، درگیر ابتداییترین نیازهای یک تیم فوتبال است؛ داشتن یک زمین چمن برای تمرین!
با زیر کشت رفتن چمن کمپ زندهیاد ناصر حجازی، تمرینات استقلال به زمین شماره۴ ورزشگاه آزادی منتقل شد؛ زمینی که کیفیت پایین و ناهمواریهای آن، خطر مصدومیت را برای بازیکنان خسته و محدود استقلال بهشدت افزایش داده است. بختیاریزاده از ۲۰روز پیش، در جلسهای با مدیرعامل جدید، زنگ خطر را به صدا درآورد و با تشریح وضعیت بحرانی تیمش، خواستار تغییر فوری محل تمرین شد. متدین در آن جلسه قول پیگیری فوری داد و وعده جابهجایی سریع را مطرح کرد؛ وعدههایی که داده و لبخندهایی که زده شد، اما در عمل به هیچ دستاوردی نرسید. مدیریت باشگاهی به بزرگی استقلال، پس از گذشت ۳هفته، از تامین یک زمین تمرین استاندارد عاجز مانده است تا نشان دهد چرخدندههای اجرایی این باشگاه تا چه حد ناکارآمد هستند.
اینجا دقیقا همان نقطهای است که باید با لحنی تند و انتقادی، نوک پیکان را به سمت صندلیهای مدیریتی نشانه رفت. سیستمی که در ابتدای فصل نتوانست گره از مشکل پنجرههای بسته باز کند و تیم را در حساسترین روزهای بستهشدن لیست خلعسلاح کرد، حالا با حضور مدیرعامل جدید نیز ناتوانی خود را در حل پیشپاافتادهترین مشکلات نشان میدهد. وقتی مدیرعامل یک باشگاه پس از ۲۰روز دوندگی نمیتواند یک زمین تمرین مناسب برای نماینده ایران در آسیا پیدا یا اجاره کند، چگونه میتوان به حل بحرانهای مالی بزرگتر، پرداخت دیون و موفقیت در رقابت با غولهای تا دندان مسلح آسیایی امید بست؟
این بیکفایتیها سرانجام کاسه صبر سهراب را لبریز کرد. او که در تمام این ماهها با چالشهای ریز و درشت تیم با نجابت ساخته بود، برای نشاندادن عمق فاجعه در اقدامی اعتراضی در تمرین تیمش حاضر نشد تا صدای این بحران خاموش را بلندتر به گوش هیأتمدیره برساند. سهراب پیش از این با انتشار پیامی مرموز در صفحه اینستاگرامش (کسی که سکوت را انتخاب میکند، همهچیز را گفته است) نشان داد که کارد به استخوانش رسیده و سکوتش سرشار از ناگفتههای تلخ است. البته ماجرا فقط به زمین تمرین ختم نمیشود؛ تبعیض در پرداختیها، عدمواریز مطالبات جدید برای ایجاد توازن مالی در تیم و زمزمههای دخالت در امور تیم فوتبال، از دیگر عواملی است که سرمربی موفق آبیها را کلافه کرده و او را به مرز تهدید به استعفا کشانده است.
بختیاریزاده، حریفان را در زمین سبز متوقف کرد، اما حالا در حال شکستخوردن از مدیریت ناکارآمد خودی است. تیمی که با احتساب ردههای مختلف ۱۰ملیپوش دارد و منتظر بازگشت آنهاست تا با تمام قوا به جنگ العین برود، اسیر بحرانی خودساخته شده است. تهدید سهراب به کنارهگیری، تنها یک واکنش هیجانی و گذرا نیست؛ این فریاد و بغض فروخورده مربی تنهایی است که میبیند تیم بدون باختش، نه با ضربه حریفان که با خنجر بیتفاوتی و ناتوانی مدیران در حال فروپاشی است. مدیران استقلال باید بدانند که صبر هواداران نیز مانند کادر فنی حد و مرزی دارد؛ تیمی که با دست خالی تا اینجا جنگیده، سزاوار این سطح از بیمهری نیست و اگر امروز این بحران عمیق مدیریت نشود، فردا برای هرگونه جبرانی بسیار دیر خواهد بود.