در حال باز کردن صفحه… محتوای تازه در راه است
ماجرای پسر نوجوانی که با زنی ناشناس، ساندویچ دنگی خرید
اجتماعی عصر ایران
ماجرای پسر نوجوانی که با زنی ناشناس، ساندویچ دنگی خرید
عصر ایران اجتماعی

ماجرای پسر نوجوانی که با زنی ناشناس، ساندویچ دنگی خرید

۱۴۰۵/۰۸/۲۸ ۱۳:۲۵ ۲ بازدید ۲ دقیقه مطالعه

از پشت شیشه عطاری، مشغول تماشای کیسه‌های گل‌گاوزبان و اسطوخودوس بودم که صدای پسربچه‌ای حواسم را پرت کرد: ـ آقاااا، ساندویچ هشتاد تومنی ندارید؟ کنار عطاری یک ساندویچی بود. صاحب مغازه جواب داد: ـ نه عزیزم، ساندویچ‌ها همه صد و پنجاه تومنن. پسر به پول‌های توی مشت‌اش نگاه کرد و گفت: ـ خیلی گرونه... خانمی که حدود شصت سال داشت، گفت: ـ مادرجان، من حساب می‌کنم. چی دوست داری بخوری؟ پسر خودش را جمع‌وجور کرد، چهره‌اش جدی شد و گفت: ـ خودم پول دارم. بعد رفت کنار مغازه ایستاد. دوباره پول‌هایش را شمرد و جیب‌هایش را گشت. انگار ده‌تومانی دیگری پیدا کرده بود. زیر لب گفت: «نود تومن...» بعد دستش را به دهانش گرفت؛ مثل آدمی که سخت مشغول فکر و حساب‌وکتاب است. شصت تومان کم داشت؛ اما از عزت‌نفسش حتی یک تومان هم کم نبود. رفتم جلو و بلند پرسیدم: ـ آقا، ساندویچ‌ها چنده؟ مرد گفت: ـ خانم محترم، قیمت‌ها روی برده؛ می‌تونید ببینید. وانمود کردم ندیده‌ام. چند قدم عقب رفتم و به برد نگاه کردم. پسر با کنجکاوی نگاهم می‌کرد. گفتم: ـ هوووف، چه گرونه! پسر، انگار هم‌دردی پیدا کرده باشد، گفت: ـ من پرسیدم، نصف هم نمی‌دن. گفتم: ـ چه بد! من خیلی گرسنه‌ام. گفت: ـ من که دارم غش می‌کنم. بعد به آن‌طرف چهارراه اشاره کرد و گفت: ـ اون‌ور ساندویچ هشتاد تومنی داره، ولی آشغاله. سریع پرسیدم: ـ چقدر پول داری؟ گفت: ـ نود تومن. گفتم: ـ منم صد تومن دارم. می‌خوای نصف‌نصف پول بدیم و بگیم ساندویچ رو نصف کنن تا بتونیم یه چیزی بخوریم؟ چند لحظه نگاهم کرد. انگار بهم اعتماد کرده باشد، لبخند زد و جلو آمد: ـ ببین، من نود تومن می‌دم، شما شصت تومن بده. گفتم: ـ چرا من کمتر بدم؟ گفت: ـ چون شما خانومی، من آقام. این جمله را یک پسر دوازده‌ساله به من گفت. دلم می‌خواست همان‌جا بغلش کنم و بگویم: «آخه تو خیلی آقایی؛ خیلی بامرامی، خیلی عشقی!» اما خودم را نگه داشتم تا نقشه‌ام لو نرود. گفتم: ـ باشه، قبول. دستت درد نکنه. برق غروری در چشم‌هایش نشست. رو به فروشنده کرد و گفت: ـ آقا، یه ساندویچ... وقتی ساندویچ‌های نصف‌شده را دستمان دادند، پسر با ذوق گفت: ـ اینم خدمت شما. این یکی یه‌کم بزرگ‌تره؛ شما بردارید. گفتم: ـ نه، فرقی نداره. گفت: ـ پس اینو بردارید. نمی‌دانم چطور متوجه شده بود نصفه ساندویچ من یک سانتی بزرگ‌تر است. تمام مسیر، ساندویچ در دستم بود و بغض در گلویم. از آن همه بزرگواری و مردانگی و معرفت، مبهوت مانده بودم. نفهمیدم چطور به سر خیابان رسیدم و کی به خانه برگشتم. آن نصفه ساندویچ را نخوردم. دلم نیامد یادگاریِ یک کهکشان مرام و مردانگی را بخورم و تمامش کنم.

آل را نصب کن دسترسی سریع، بدون فروشگاه