ماجرای پسر نوجوانی که با زنی ناشناس، ساندویچ دنگی خرید
از پشت شیشه عطاری، مشغول تماشای کیسههای گلگاوزبان و اسطوخودوس بودم که صدای پسربچهای حواسم را پرت کرد: ـ آقاااا، ساندویچ هشتاد تومنی ندارید؟ کنار عطاری یک ساندویچی بود. صاحب مغازه جواب داد: ـ نه عزیزم، ساندویچها همه صد و پنجاه تومنن. پسر به پولهای توی مشتاش نگاه کرد و گفت: ـ خیلی گرونه... خانمی که حدود شصت سال داشت، گفت: ـ مادرجان، من حساب میکنم. چی دوست داری بخوری؟ پسر خودش را جمعوجور کرد، چهرهاش جدی شد و گفت: ـ خودم پول دارم. بعد رفت کنار مغازه ایستاد. دوباره پولهایش را شمرد و جیبهایش را گشت. انگار دهتومانی دیگری پیدا کرده بود. زیر لب گفت: «نود تومن...» بعد دستش را به دهانش گرفت؛ مثل آدمی که سخت مشغول فکر و حسابوکتاب است. شصت تومان کم داشت؛ اما از عزتنفسش حتی یک تومان هم کم نبود. رفتم جلو و بلند پرسیدم: ـ آقا، ساندویچها چنده؟ مرد گفت: ـ خانم محترم، قیمتها روی برده؛ میتونید ببینید. وانمود کردم ندیدهام. چند قدم عقب رفتم و به برد نگاه کردم. پسر با کنجکاوی نگاهم میکرد. گفتم: ـ هوووف، چه گرونه! پسر، انگار همدردی پیدا کرده باشد، گفت: ـ من پرسیدم، نصف هم نمیدن. گفتم: ـ چه بد! من خیلی گرسنهام. گفت: ـ من که دارم غش میکنم. بعد به آنطرف چهارراه اشاره کرد و گفت: ـ اونور ساندویچ هشتاد تومنی داره، ولی آشغاله. سریع پرسیدم: ـ چقدر پول داری؟ گفت: ـ نود تومن. گفتم: ـ منم صد تومن دارم. میخوای نصفنصف پول بدیم و بگیم ساندویچ رو نصف کنن تا بتونیم یه چیزی بخوریم؟ چند لحظه نگاهم کرد. انگار بهم اعتماد کرده باشد، لبخند زد و جلو آمد: ـ ببین، من نود تومن میدم، شما شصت تومن بده. گفتم: ـ چرا من کمتر بدم؟ گفت: ـ چون شما خانومی، من آقام. این جمله را یک پسر دوازدهساله به من گفت. دلم میخواست همانجا بغلش کنم و بگویم: «آخه تو خیلی آقایی؛ خیلی بامرامی، خیلی عشقی!» اما خودم را نگه داشتم تا نقشهام لو نرود. گفتم: ـ باشه، قبول. دستت درد نکنه. برق غروری در چشمهایش نشست. رو به فروشنده کرد و گفت: ـ آقا، یه ساندویچ... وقتی ساندویچهای نصفشده را دستمان دادند، پسر با ذوق گفت: ـ اینم خدمت شما. این یکی یهکم بزرگتره؛ شما بردارید. گفتم: ـ نه، فرقی نداره. گفت: ـ پس اینو بردارید. نمیدانم چطور متوجه شده بود نصفه ساندویچ من یک سانتی بزرگتر است. تمام مسیر، ساندویچ در دستم بود و بغض در گلویم. از آن همه بزرگواری و مردانگی و معرفت، مبهوت مانده بودم. نفهمیدم چطور به سر خیابان رسیدم و کی به خانه برگشتم. آن نصفه ساندویچ را نخوردم. دلم نیامد یادگاریِ یک کهکشان مرام و مردانگی را بخورم و تمامش کنم.