حالم بد است نبض مرا یک نگاه کن آه ای طبیب حال مرا رو به راه کن(چشم به راه سپیده)
بیقراری قلم دیشب قلم در دستهایم بیقراری کردصحن ورقهای سپیدم را بهاری کرددیشب که روح شعر از امید خالی بودتا نامت آمد باز میل ماندگاری کردبا واژهها حرف دلم را تا زدم دیدممضمون به مضمون عشق را با خویش جاری کردناگاه شوری در درون من به پا گشت ودر خاطرم یادآوریِ روزگاری کردکه قلب کعبه شور ابراهیم را حس کردبیت خدا را دست حق از نار عاری کردجبرئیل که آن روز و آنجا گفت جاءالحقروز ظهورت هم به دنیا گفت جاءالحقامشب تماماً حس من پرواز میگرددچنگ دلم با تار مویی ساز میگرددداوود میخواند نوای نای من از عشقصوت کَریهِ حنجرم آواز میگرددامشب ز خود بیرونم و در خویش میرقصمجان مست ناز دلبری طناز میگرددصبح سپید آخرین موعود میآیدیا شام تار غیبتی آغاز میگرددانگار امشب هم به ما شادی نمیآیدآخر نمیدانیم او کی باز میگردداما جدا از حرفهای تلخ هجرانششادیم ما از مقدم آدینه بارانشآن شب عروس فاطمه مهمان کوثر بودآن شب گل نرگس گل دامان کوثر بودآن شب ز عطر رازقی عالم طراوت داشتزیرا زمان بارش باران کوثر بودآن شب ز جام عشق نرجس را چشانیدنداز بادهای کز چشمه جوشان کوثر بودآن شب مُسلّم لیلهًْالقدر خدا بود ووقت نزول آخرین قرآن کوثر بودآن شب زمین سامره برخویش میبالیدزیرا که مهد یوسف کنعان کوثر بودآن یوسفی که خلق و خوی فاطمی داردبر گونه سرخش نشانی هاشمی داردهر کس که آقا بود آقای دو دنیا نیستهر کس که لیلا بود جایش در دل ما نیستهر کس که منجی بود در وقت ظهور اوسربازهای پا رکابش خضر و عیسی نیستما را نگاه توست لایق میکند ور نههر قطرهای که لایق امواج دریا نیستیوسف خودش این را نوشت و پاش امضا کردهر یوسفی که یوسف کنعانِ زهرا نیستبس که جمالت مثل قرص ماه میماندیوسف ز شرمت باز هم در چاه میماندتکیه بزن بر کعبه، کن فریاد نامت رافریاد کن فریاد کن حُسن تمامت رابرگو انا المهدی، انا بن الفاطمه، حیدربلکه بفهمد عالمی اوج مقامت راخورشید زهرا آسمان را آفتابی کنتا روی تو کامل کند نور امامت رابرگرد و مرهم باش بر زخم دل زهراتا حس کند زخم عمیقش التیامت رابا یا لثارات الحسینِ پرچمِ سرختدنیا ببیند در مدینه انتقامت رادر کربلا از عاشقانت میزبانی کنبر منبر از فضل عمویت مدحخوانی کنما بیقراریم و قراری چون شما داریمما فصل سردیم و بهاری چون شما داریمدر جادههای غربت و تنهایی دنیاامیدواریم و سواری چون شما داریمقدرت به دست ماست تا وقتی شما هستیتنها نمیمانیم و یاری چون شما داریمحرف از فرج گفتیم در هر جای دنیا تادنیا بداند افتخاری چون شما داریمپای ولایت ما همه تا پای جان هستیمتا مقتدا هست و نگاری چون شما داریمما اهل کوفه نیستیم اما علی تنهاستبرگرد ای منجی ما اینجا علی تنهاستمن با شما قدری غریبم، آشنایم کندر خویش غرقم کن به عشقت مبتلایم کنمگذار از بند اسیریت رها گردممن را برای خود کن و از خود جدایم کنماه خدا نزدیک اما از خدا دورمامشب مرا آماده ماه خدایم کنبا کولهبار حاجتم، دستم به دامانتامشب بیا بین قنوت خود دعایم کنیا زائر قبر نهان مادرت زهرایا که بیا و زائر کرب و بلایم کنامشب مرا با گوشه چشمی آسمانی کنآقا بیا و مرغ دل را جمکرانی کنمحمّدعلی بیابانیما را رها مکنحالم بد است نبض مرا یک نگاه کنآه ای طبیب حال مرا رو به راه کندستی بکش بر این سر شوریده لااقللطفی به شرم روی غلام سیاه کنما را قسم به زلف رهایت رها مکنما را به زیر سایه خود، در پناه کنفکری به حال ما نکنی خوار میشویمفکری به حال قافلهای بیپناه کنیک عده صحبت از غم اغیار میکنندکاری برای زمزمههای تباه کنما هر چه میکشیم ز اغیار میکشیمبیگانه را به مکر خودت سد راه کنقومی بهرغم تو ره بیراهه میروندگمراه را به بارقهای مرد راه کندلها به دست تو به خدا نرم میشودبیدرد را تو جلوهای از سوز و آه کندنیای بیوفا همه ارزانی حریفما را رهین منت یک صبحگاه کنروزی برادران رسول خدا شویمروز دگر چه؟ امت خود را نگاه کن یوسف به چاه مانده گذشت از برادرانرحمی به حال قاطبهی رو سیاه کنیا راحم الغریب قسم بر ولایتترحمی بر امیر غریب سپاه کنوقتی که میروی سوی شش گوشه حسین(ع)پایین پا به ما نظر از قتلگاه کن؟؟؟؟