کینگ کونگ

مقدمه بازسازی «کینگ کونگ» (King Kong) در سال ۲۰۰۵، فراتر از یک به‌روزرسانی فنی با جلوه‌های ویژه خیره‌کننده است. این فیلم، عشق پیتر جکسون به نسخه کلاسیک ۱۹۳۳ را به تصویر می‌کشد و با افزودن عمق عاطفی و احترام به اسطوره اصلی، قصه‌ای جاودان را از تراژدی یک هیولای تنها و قدرت تخریب‌گر بلندپروازی انسان روایت می‌کند. درباره فیلم «کینگ کونگ» ۲۰۰۵ پیتر جکسون (Peter Jackson) پس از موفقیت چشمگیر «ارباب حلقه‌ها»، در این بازسازی، تمام توان بصری و روایی خود را به کار می‌گیرد تا نه تنها یک ماجراجویی حماسی، بلکه یک درام عاشقانه غم‌انگیز خلق کند. فضای فیلم، نیویورک بحران‌زده دهه ۱۹۳۰ و سپس جزیره جمجمه‌ی اسرارآمیز و وحشی است که با جزئیاتی خارق‌العاده جان می‌گیرد. لحن روایت در نیمه اول، پر از حس حسرت و ناامیدی دوره رکود بزرگ است و در نیمه دوم به هیجانی خالص و حیرت‌آور از مواجهه با دنیایی گمشده تبدیل می‌شود. دنیاسازی جکسون در جزیره جمجمه، موجودات پیشاتاریخ و خطرات طبیعی را چنان باورپذیر و مهیج نشان می‌دهد که خود به شخصیتی مستقل بدل می‌شود. تم اصلی فیلم، همانند نسخه اصلی، «زیبایی و هیولا» است، اما این بار با تاکیدی بیشتر بر تنهایی، بی‌گناهی غریزی کونگ و فریب‌خوردگی او توسط دنیای به ظاهر متمدن انسان. این اثر عمیقاً از بلندپروازی، طمع و نمایشگری انسان انتقاد می‌کند. شخصیت‌پردازی به گونه‌ای است که تماشاگر با موجودی غیرانسانی همدلی می‌کند. آفرینش دیجیتال کونگ، به لطف بازی ضبط حرکت اندی سرکیس (Andy Serkis)، از او موجودی با دامنه وسیعی از احساسات—از خشم ویرانگر تا کنجکاوی کودکانه و محبت عمیق—می‌سازد. نائومی واتس (Naomi Watts) در نقش آن دارو، بازیگری درمانده اما همدل، پیوند عاطفی فیلم را شکل می‌دهد. جک بلک (Jack Black) در نقش کارل دنهام، تهیه‌کننده شیاد و جاه‌طلب، نماینده طمع بی‌حد انسان است و آدرین برودی (Adrien Brody) در نقش جک دریسکال، نویسنده آرمان‌گرا، وجدان داستان محسوب می‌شود. این اثر برای بیننده‌ای جذاب خواهد بود که به دنبال ترکیبی کمنظیر از اکشن حماسی، جلوه‌های بصری خیره‌کننده و یک داستان تراژیک قدرتمند است که قلب هیولا را می‌شکافد. این فیلم محصول ۲۰۰۵ آمریکا/نیوزیلند است که برنده سه جایزه اسکار در زمینه‌های فنی شد.